Maandelijks archief: augustus 2015

Thuiszitters

tumblr_mgjcdnFkp81rmxiswo1_500

 

Het is vandaag, 24 juli 2015 precies op de dag af, vijf jaar geleden dat mijn zoon, wederom, maar nu dus voor een hele lange periode thuiszitter werd. Helaas was dit niet de eerste keer. De eerste keer vond plaats toen hij nog maar een kleutertje van net vier was. School was handelingsverlegen en gaf na twee weken schoolgang aan, slechts de ochtenden les te kunnen bieden. Een heel schooljaar volgde met slechts halve dagen onderwijs terwijl er geen zorg vanuit ambulante begeleiding kwam. In zijn tweede kleuterjaar werd hij tot twee maal toe een thuiszitter. Eerst een periode van “ziekmelding” omdat school hem ziek maakte. Dit duurde twee maanden. Hij moest van verkomen om na deze periode  weer een beetje naar school te durven gaan. Eenmaal zover, was hij niet meer welkom. Op een onbeschofte en tevens wettelijk onrechtmatige manier werd hij als 5 jarig kleutertje geschorst met als doel verwijdering. Vijf maanden thuis was het gevolg. En als ouder sta je machteloos tegenover het machtige onderwijssysteem dat eigenlijk faalt. Met als gevolg dat niet dit falende onderwijssysteem onder de loep wordt genomen, nee in Nederland leeft de gedachte dat wanneer een kind niet naar school kan, mag of wordt buitengesloten de ouder de schuldige is. De realiteit dat ouders hier debet aan zijn is zelden het geval is. Desondanks worden ouders bestookt door Jeugdzorg, AMK en Raad voor de Kinderbescherming met alle bijkomende stress van dien. Slecht voor het kind slecht voor de ouders en nog te vaak met een onder toezichtstelling of uit huis plaatsing tot gevolg. Nog meer schade voor het kind, ouders en gezin!

Waar ik jaren aan de tafel zat aan de kant van de hulpverlener omdat ik zelf werkzaam was in de jeugdzorg (o.a. thuislozen zorg en Medisch Kleuter Dagverblijf), kwam ik nu aan de andere kant van de tafel te zitten. Ik werd een van die kwetsbare ouders. Maar wel een die kennis had van de systemen en dat werd me niet in dank afgenomen door hulpverleningsland. Men koos voor de aanval en mijn strijd werd daardoor steeds sterker. Veel ouders zullen dit gevoel bij zichzelf herkennen. Als je kind onrecht aan wordt gedaan dan wordt je automatisch die leeuw of leeuwin met scherpe tanden en nagels.

Vanaf dat momentkwam ik twee keer in aanraking met het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK), nu AMHK (Advies en Meldpunt Kindermishandeling en Huiselijk geweld). In totaal werden er 5 meldingen van verwaarlozing door onkundige mensen gedaan met als doel hun eigen nalatigheid te verdoezelen. Je komt dan als ouder in de verdedigingspositie en met de bovenmatige zorg voor je kind blijft er te weinig energie over om deze personen/partijen via onze rechtswegen ter verantwoording  te roepen. Twee keer werd er uitgebreid onderzoek gedaan door de Raad voor de Kinderbescherming. Twee keer stond onze koffer maanden klaar  met paspoorten en creditcard. Advocaten en behandelaren waren hiervan op de hoogte en stonden achter mijn besluit.

We hebben de koffer alleen nodig gehad om bij te tanken na uitkomst van positief onderzoek. Telkenmale werd door de Raad voor de kinderbescherming een juist besluit genomen. Recht gedaan aan mijn zoon en ons gezin. Namelijk geen verdere stappen omdat ik aan alle noden van mijn zoon voldeed. Helaas zijn er veel ouders die dit niet te horen krijgen. En ik denk hun wanhoop te begrijpen.

Als 6 jarig mannetje liet ik mijn zoon opnemen voor kinderpsychiatrische dagbehandeling. Een stap die je niet zo makkelijk maakt als ouder. Maar het wierp wel vruchten af. Mijn zoon ging zich stapje voor stapje weer ontwikkelen. Schoolgang bleef erg moeilijk en ook de cluster 4 school die mijn zoon gemiddeld 1 ½ uur per dag bezocht was handelingsverlegen. Jeugdzorg weigerde extra zorg te indiceren, waardoor mijn zoon binnen het schoolse niet de juiste zorg kreeg waar hij wel recht op had. Met als gevolg dat hij zich intens onveilig voelde. Vanuit deze onveiligheid liep hij vrijwel dagelijks weg uit de klas. Dit werd niet gezien als noodkreet. Nee, integendeel. Mijn zoon werd opgesloten in een kamer. Terug naar het reguliere onderwijs was het meest wenselijke maar deze hadden zich in de periode van dagbehandeling verenigd en hielden de deuren systematisch dicht. Geen school voor mijn zoon.

Onze redding kwam…… Katinka Slump, toen nog advocaat. Nu ‘als onderwijsjurist in dienst van het recht op onderwijs’. Een goeroe op het gebied van onderwijsrecht en vol strijd voor de rechten van het kind met zijn/haar ouders. Zij stond mijn zoon en mij  bij in onze weg naar de rechtbank. Want ja, als je kind niet naar school gaat, dan krijg je als ouder een proces verbaal aan je broek. Daar strooien de Leerplichtambtenaren graag mee. Zoeken naar passende onderwijsoplossingen, maatwerk dus, komt nog vrijwel niet in hun vocabulaire voor. Gelukkig sta je niet dezelfde dag in de beklaagdenbank. Je proces moet eerst op de rol gezet worden bij de  rechtbank. In die tussentijd zet je je als ouder meer dan 100% in om wel passend onderwijs voor je kind te realiseren. Omdat bij ons in de omgeving de deuren tot het onderwijs hermetisch waren gesloten adviseerde Katinka om contact op te nemen met IVIO@School. Een particulier onderwijsinstituut dat afstandsonderwijs verzorgt en hier al decennia lang ervaring in heeft en ook hoog aangeschreven staat. Een kort mailtje was het en nog geen vijf minuten later werd ik teruggebeld door de toenmalig directeur Emil Roelofs. Wat een warme deken kreeg ik over mij heen. Eindelijk een partij die begreep wat mijn zoon en ik nodig hadden. Zo kon het dus ook!

Dankzij het particuliere afstandsonderwijs dat ik, ondanks dat ik een alleenstaand ouder ben met hoge zorgkosten, kon betalen lukte het mijn zoon om in groep 5 te starten. Een flinke inhaalslag moest worden gemaakt. Niet alleen didactisch en op kennisoverdracht, maar vooral op het weer zin krijgen in leren. Was hij dit in de voorgaande jaren verloren, na veel moeite en inzet is hij wel weer leergierig geworden. En… niet onbelangrijk; hij bleef op niveau, waarmee zijn kansen om wel in te kunnen stromen in het reguliere onderwijs, vergroot werden.

In het voorjaar van 2011 werd ik door een kantonrechter in Tilburg die nog geen 10 minuten aan onze zaak besteedde veroordeeld omdat ik in strijd zou handelen met de leerplichtwet. Kolder uiteraard, dus diezelfde middag nog naar Breda gereden om daar bij de rechtbank hoger beroep aan te tekenen. En ondanks deze veroordeling vond ik wel dat Nederland getuige moest zijn van deze Kafkaiaanse situatie dus hebben we meegewerkt aan televisieprogramma Uitgesproken VARA (http://www.npo.nl/uitgesproken/01-07-2011/VARA_101250002).

Vervolgens is het weer wachten om  je zaak op de rol bij de rechtbank te krijgen. Stressvolle maanden waarbij jeugdzorg, AMK en Raad voor de Kinderbescherming in mijn nek hijgden. Maar een jaar later in het voorjaar van 2012 mocht ik dan eindelijk mijn verhaal doen bij het Hof in Den Bosch. Met grote dank aan Katinka Slump. Met haar pleidooi “Gelukkig hebben kinderen ouders” (http://www.ouders.nl/artikelen/gelukkig-hebben-kinderen-ouders) en de dialoog die deze keer wel ontstond in de rechtszaal besloot het hof de zaak aan te houden en de leerplichtambtenaar en schoolbestuurder te horen als getuige. Dit was een welverdiend moment voor mij, die plaats vond in het najaar van 2012. De drie rechters en advocaat generaal (de aanklager vanuit het openbaar ministerie) lieten de getuigen alle hoeken en gaten van de rechtszaal zien. Het bracht nog geen passend onderwijs, maar ik werd vrijgesproken van iedere rechtsvervolging. Na deze uitspaak wilde leerplicht wel met mij en Katinka Slump om tafel. Het was inmiddels februari 2013!! Een zware delegatie; een medewerker onderwijs van de gemeente, een leerplichtambtenaar, een juriste van Ingrado (vereniging van leerplichtambtenaren), Katinka Slump en ik. Conclusie van de leerplichtambtenaar op het eind van het gesprek: “dit kind krijgen we nooit geplaatst”. Hiermee werd mijn zoon afgeschreven door de leerplichtambtenaar. Diep triest maar helaas wel onze werkelijkheid. Heeft mijn zoon even geluk dat hij niet door mij, Katinka Slump of zijn behandelaren werd afgeschreven. Boft dit kind even…. De leeuwin ontpopte zich verder.

Onverstoorbaar gingen wij door en ik werd steeds wijzer in Jeugdrecht en Onderwijs recht. Ik kwam erachter dat onze overheid met twee maten meet. Sommige kinderen mochten wel van onze overheid thuis afstandsonderwijs volgen onder toezicht van een school. Dit zijn de Miep Ziek contracten die ook via de media onder de aandacht werden gebracht (http://www.nrcreader.nl/artikel/1335/miep-is-ziek-thuisonderwijs-via-geheime-constructies) en waar wij ons steentje tot publicatie aan bijgedragen hebben. Mijn verzoek hierin werd door het ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen, zonder wikken of wegen zondermeer afgewezen. Te bizar voor woorden en door het gevoel van rechtsongelijkheid stond ik pal achter het besluit van Katinka Slump om deze contracten via de Wet Openbaar Bestuur openbaar te krijgen. Wederom een niet gemakkelijke weg, maar dit had wel als resultaat dat in februari  2015 de contracten openbaar zijn gemaakt.

(waarna men deze contracten ontbond helaas, dus niemand is er iets mee opgeschoten helaas)

In de tussentijd was ik in contact gekomen met een basisschool , dertig kilometer van huis, die bereid was zo’n Miep Ziek overeenkomst (Onderwijsovereenkomst op maat) met ons aan te gaan. Zou het dan nu eindelijk gaan lukken? Het leek erop, maar het doel dat we hadden gesteld, afstandsonderwijs met geleidelijke re-integratie in het schoolse kwam door tegenwerking van deze school niet van de grond. Ook de bekostiging van het afstandsonderwijs wilden ze niet meer dragen ondanks dat ze rijksbekostiging en een rugzak (LeerlingGebondenFinanciering)  voor mijn zoon ontvingen, waardoor mijn zoon dit voorjaar een thuiszittende thuiszitter werd en in zijn ontwikkeling stagneerde en afgleed. Natuurlijk word ik dan weer die leeuwin die haar tanden in alles zet. En soms laat dat helaas ook littekens achter, maar die strijdkracht heeft wel tot gevolg gehad dat ik uit mijn schulp ben gekropen, ik lak heb aan jeugdzorg, AMHK, gemeente en Raad voor de Kinderbescherming en heb gedurfd om weer mee te werken aan een artikel over ‘Een nieuwe schoolstrijd’ in het Nederlands Dagblad (http://www.ivioschool.nl/content/data/nieuws/Een_nieuwe_schoolstrijd.pdf). Altijd heb ik gedacht dat ik mijn zoon af moest schermen van de media en publiciteit, maar weet nu ook door ervaring en door ja te zeggen tegen de media die ook in staat is om objectief en zonder sensatie de thuiszitters problematiek in beeld te brengen, dat dit ook een meerwaarde kan betekenen.

Daarnaast heb ik via de mail contact gezocht met fractieleden van onze huidige regering die onderwijs in hun portefeuille hebben. Ik deed dit vlak voor de onderwijs debatten over de Wet passend onderwijs in dit voorjaar. Immers zij zijn onze volksvertegenwoordigers en door de juiste signalen uit het land te ontvangen kunnen zij een waardevolle bijdrage leveren aan wetsverandering die ten goede komt aan onze kinderen. Ik kreeg oprechte en betrokken reacties. Hierdoor werden mijn zoon en ik uitgenodigd voor radioprogramma EenVandaag op dinsdag 30 juni j.l. in Hilversum. Mijn thuiszitter heeft beleefd maar ook heel duidelijk zijn mening gegeven en ik hoop dat heel Nederland heeft geluisterd (http://www.radio1.nl/item/299231-Problemen+met+passend+onderwijs.html ). Na de uitzending direct de auto in op weg naar Den Haag naar het debat passend onderwijs. Een beleving voor een kind van 13 en de kers op de taart was het contact dat hij na afloop had met Tjitske Siderius (SP), Loes Ypma (PvdA) en staatssecretaris Sander Dekker (VVD). Deze laatste zegde toe om een persoonlijke positieve bijdrage te leveren om maatwerk, een combinatie van afstandsonderwijs en schoolonderwijs onder verantwoordelijkheid van een school, te bewerkstelligen voor mijn zoon.

Enkele dagen later werd ik als ouder uitgenodigd voor een gesprek samen met mijn huidige advocaat A. Wigger bij een school voor voortgezet onderwijs bij ons in de buurt. Dit voorjaar waren zij al bereid om mijn zoon als gastleerling toe te laten voor 1 vak. Wet en regelgeving hield hen tot dat moment tegen om mijn zoon ook daadwerkelijk in te schrijven en verantwoordelijk te worden voor zijn onderwijs, maar door al het netwerken in de media en bij bewindslieden willen ze mijn zoon met maatwerk voor het schooljaar 2015-2016 inschrijven en een onderwijskans geven. Zou het dan nu eindelijk……..?

Dit is zomaar één verhaal van één thuiszitter. En samen met mijn zoon zijn er duizenden verhalen in Nederland. Ieder verhaal is uniek en schrijnend. En elk verhaal is er één teveel. Achter ieder verhaal schuilt verdriet, onmacht, schaamte, strijd, angst ,isolatie en weinig tot gering toekomstperspectief. En dat terwijl ieder kind recht heeft op passend onderwijs en kansen op een zo optimale ontwikkeling. Die kansen worden onze kinderen ontnomen. Daarom het ouderinitiatief om op 1 oktober 2015 samen te komen op het Plein in den Haag om uit ons isolement te komen en onze kinderen zichtbaar te maken. Ieder kind dat weer onderwijs krijgt en dus ontwikkelingskansen krijgt is er één. Laten we onze krachten bundelen en samen sterk staan!! Doen jullie mee??? Komen jullie ook?

Juliëtte Mutsaers

http://thuiszitterstellen.nl/index.php/blogmenu

Advertenties

Ook als je helemaal niets verkeerds gedaan hebt, kun je je kind kwijtraken en achter de tralies belanden.

De Nederlandse KGB uit Leeuwarden gaat onverminderd door met hun razzia’s en het opsluiten van mensen die niet betalen.

Ook als je helemaal niets verkeerds gedaan hebt, kun je je kind kwijtraken en achter de tralies belanden.

“Ik heb niets verkeerd gedaan en toch ben ik een crimineel”.

Dat zijn de woorden van Jolanda Schoen, een vrouw die nu is opgezadeld met een strafblad, door Justitie is gegijzeld en een kind is kwijtgeraakt aan Jeugdzorg.

Hier volgt het verhaal van Jolanda zoals ze dat heeft verteld aan het NCRV programma Monitor.

Zij werd bijna een maand gegijzeld omdat ze haar boetes niet kan betalen. Jolanda krijgt de bekeuringen omdat ze met een onverzekerde en ongekeurde auto 7 jaar in Nederland zou hebben rondgereden. Terwijl ze in die periode in Oostenrijk woonde en haar auto daar stond ingeschreven.

Toen Jolanda haar Audi 80 inschreef in het Oostenrijkse register werd haar verteld dat het voertuig automatisch uit het Nederlandse register zou worden geschreven. Maar bij terugkomst in Nederland, na 7 jaar, wachtte haar een onaangename verrassing: ze moest zo’n 6000 euro aan bekeuringen betalen omdat haar auto nooit was uitgeschreven waardoor die 7 jaar onverzekerd en ongekeurd zou zijn.

Niet veel later staat de politie op de stoep om haar mee te nemen voor gijzeling, ondanks talloze pogingen van Jolanda om de Rijksdienst voor Wegverkeer (RDW) uit te leggen dat er een administratieve fout is gemaakt. Ze moet 28 dagen de gevangenis in en haar 16-jarige dochter moet naar Jeugdzorg.

Met het CJIB heeft de overheid een monster gecreëerd dat zijn weerga niet kent in dit land.

Een koude, gevoelloze machine die het laatste geld uit de zakken van burgers perst zodat Den Haag verder kan gaan met het sponsoren van de bankiers.

Een overheid die met veel bombarie aankondigt dat er enkele honderden miljoenen Euro zullen worden vrijgemaakt om de zorg in verpleeghuizen te verbeteren en die zonder blikken of blozen onder aanvoering van een liegende en beloftes brekende premier 5 miljard Euro overmaakt naar de bankiers (voor de show gaat dit ogenschijnlijk naar Griekenland)..

Daar kan Jolanda over meepraten.

Bron

Organisatorische inteelt

Organisatorische inteelt

tumblr_n8rxk0f7ge1snxcxoo1_500

Zoals het nu gaat in de maatschappij, op scholen en bij jeugdzorg, noem ze maar op!

De zelfgenoegzame reactie van het universiteitsbestuur van de Universiteit van Amsterdam (UvA) op de bezetting van het Maagdenhuis schetst in een notendop de problematiek van de organisatorische monocultuur. In de biologie is men er allang achter dat inteelt leidt tot ongewenste eenvormigheid van de populatie, met verzwakking en in het uiterste geval het volledig uitsterven van het ras tot gevolg.

Inteelt (de; v(m)):
Voortplanting binnen een kleine groep van aan elkaar verwante mensen of dieren.

Inteeltdepressie:
Achterblijvende groei ontstaan door herhaaldelijke zelfbestuiving.

Toch gaan veel organisaties onverminderd door met het creëren van een monocultuur bestaand uit medewerkers die, naast een grenzeloze ambitie om hogerop te komen, een heilig ontzag hebben voor de heersende hiërarchie. Zij handelen blind in de van hogerhand opgelegde lijn en hoeven zich dus nooit af te vragen wat ze er zélf van vinden.

Deze organisatorische inteelt leidt tot het ontstaan van grofweg twee ‘kampen’. Aan de ene kant staan degenen die gewoon doen wat er van hen verwacht wordt omdat ze graag hun baan willen houden en het wel best vinden allemaal. Deze groep, de ‘struisvogels’ met hun kop in het zand, beslaat het overgrote deel van de medewerkers. Een aantal van hen laat zich vooral leiden door eigenbelang. Men managet niet meer het bedrijf, maar uitsluitend de eigen carrière. Als veelbelovend talent (‘potential’) sta je op de roltrap naar de top en het laatste wat je wilt is geassocieerd worden met verkeerde beslissingen. Opportunisme troef, dus.

Naast deze eerste groep met ‘struisvogels’ en ‘potentials’ is er nog een, aanzienlijk kleinere, tweede groep medewerkers. Zij hebben uitgesproken ideeën over hoe het anders zou kunnen en proberen daar, onder andere door het aangaan van een interne dialoog binnen de organisatie, praktisch vorm aan te geven bij de uitoefening van hun werk. De leiding schuwt echter ieder inhoudelijk debat en vervalt in de primaire reactie van het bagatelliseren van het tegengeluid. “Een kleine groep studenten dupeert het onderwijs” liet bestuursvoorzitter Louise Gunning van de UvA weten bij aanvang van de Maagdenhuisbezetting. Waarop de – inmiddels honderden – actievoeders genadeloos terugsloegen met een spandoek waarop stond te lezen: “Is dit een kleine groep, Louise?”.

Zoals opgemerkt: de ‘struisvogels’ en ‘potentials’ genieten overduidelijk de voorkeur van de leiding die immers alle belang heeft bij een monocultuur van ja-knikkers. Maar zijn dergelijke figuren wel altijd de juiste mensen op de juiste plaats? En laat het management niet heel veel talent onbenut door zich alleen op deze groep te richten? Liever dan deze vragen te stellen – laat staan te beantwoorden – gaat men onverdroten voort met de organisatorische zelfbestuiving, daarmee voorbijgaand aan het biologische gegeven dat dit op termijn niets meer of minder impliceert dan een regelrechte aanslag op het eigen voortbestaan.

De remedie tegen deze organisatorische inteelt is even simpel als doeltreffend (ook dat hebben de ontwikkelingen bij de UvA aangetoond): bundel de krachten aan de onderkant van de organisatie en laat je horen. De discussie over het doorgeslagen rendementsdenken bij de UvA kwam pas goed op gang toen studenten en docenten elkaar vonden in hun onvrede en gezamenlijk tot actie overgingen. Werknemers aller organisaties: laat eens weten wat je er zélf van vindt!

Katinka Velthuijs is auteur van de boeken ‘Hoezo, mijn mensen? Een remedie tegen modern management’ en ‘Hoezo, de baas? Van lijstjes naar leiderschap’ (verschenen bij Eburon Business). Via haar bureau Lunare Persoonlijk Raadgever verzorgt zij workshops en lezingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en leiderschap.

http://www.innovatieforganiseren.nl/gastcolumns/organisatorische-inteelt/

‘Docente door collega’s dood in gepest in Maastricht

‘Docente door collega’s dood in gepest in Maastricht’

tumblr_nrk1psK7DD1s39w5vo1_500

 Een docente van het Sint Maartenscollege in Maastricht heeft zelfmoord gepleegd en geeft in haar afscheidsbrief haar pestende collega’s de schuld. De brief werd een dag na haar dood bezorgd op de redactie van Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad, melden de Limburgse kranten zaterdag.

Ze is gruwelijk gepest

Bob van der Meer, pestdeskundige

Caroline Dijkman uit Kerkrade zegt in de brief al sinds 2012 ziek thuis te hebben gezeten. De school zou de pesters de hand boven het hoofd houden, terwijl zij steeds dieper in de put raakte.

Niet goed gereageerd
Ook zou het schoolbestuur niet goed hebben gereageerd op haar klachten. De school zegt mediation te hebben aangeboden, maar de echtgenoot van de docente zegt dat die niet over het pesten ging, maar over het oplossen van een conflict met de pestende collega’s.

Volgens André Postema, bestuursvoorzitter van scholenkoepel LVO heeft het Sint Maartenscollege alles gedaan om situatie te verbeteren. Volgens hem waren er geen bewijzen voor pesterijen. Wel waren de onderlinge verhoudingen op school in de kring rond Dijkman slecht. Volgens Postema is de school ‘diep geraakt’ door het overlijden van de docente.

Volgens Dagblad De Limburger heeft landelijk pestdeskundige Bob van der Meer op verzoek van de docente een analyse van de situatie op school gemaakt. Met dit stuk in de hand schakelde ze een advocaat in om haar geleden schade op de school te verhalen. ,,Ze is gruwelijk gepest,” zegt Van der Meer. Met name tijdens vergaderingen vonden de pesterijen plaats.

Volgens haar echtgenoot veranderde  ze van  ‘een vrolijke vrouw tot iemand die op het ravijn afging.’

Campagne
Minister Lodewijk Asscher lanceerde deze zomer een campagne om pesten op het werk aan te pakken. Uit onderzoek is gebleken dat 500.000 Nederlanders worden gepest op het werk.

Scholen hebben vaak wel pestbeleid gericht op leerlingen, maar niet op personeel

CNV Onderwijs

Pabo’s en andere lerarenopleidingen moeten meer doen om pestgedrag onder leraren aan te pakken. Dat stelt CNV Onderwijs zaterdag.

De onderwijsbond constateerde al eerder dat niet alleen kinderen elkaar treiteren, maar dat dit ook vaak onder leraren onderling voorkomt. Uit onderzoek van CNV onder 4000 leraren blijkt dat ruim één op de tien daar mee te maken krijgt. Het pesten varieert van roddelen en bijnamen geven tot het negeren of niet uitnodigen voor vergaderingen.

,,Scholen hebben vaak wel pestbeleid gericht op leerlingen, maar niet op personeel. Verder zou het probleem meer en eerder benoemd moeten worden, omdat stilhouden geen oplossing is”, aldus CNV.

’School hield pesters de hand boven het hoofd’


Dit zijn dan leerkrachten nieuwe lichting. (?)
Onvoorstelbaar, dit krijgt men o.a. door kinderen niet op te voeden, als zij pesters zijn, maar verwachten dat een kind dat gepest wordt weerbaarder moet gaan worden. En dat kind krijgt dan een cursusje weerbaarheidstraining, krijgt men ook weer subsidies voor natuurlijk.

Dat kind doet niets fout, de pesters wel.
Die moeten een cursus krijgen!

Nu is er een generatie pestkoppen groot geworden en dat staat nu dus voor de klas.
Dit wat hier is voorgevallen, is iets dat jaren geleden niet voorkwam, toen men nog respect had voor elkaar.
Toen leerkrachten nog echt leerkracht waren en geen slap aftreksel dat deze studie maar deed, omdat het wel leuk leek allemaal.
Deze leerkrachten, van welke leeftijd dan ook, staan voor de klas en geven kinderen les.
Deze leerkrachten maken misschien wel problemen voor ouders en kinderen.
Misschien doen zij wel AMK meldingen, omdat zij vinden dat zij dat recht hebben of om te pesten?
Waarom niet, zij hebben immers de macht?

Al die leerkrachten zou men per direct moeten ontslaan!
Zij mogen geen les meer geven aan jongeren, zij mogen niet langer voor een klas staan en preken over zonden en cijfers en andere zaken.
Ga niet zeggen dat dit soort leerkrachten professionals zijn aub! Dat zijn ze verre van zelfs.

Ouders die echt een uithuisplaatsing verdienen!

De tweeling van drie maanden oud werd uit huis geplaatst.

De tweeling van drie maanden oud werd uit huis geplaatst.

‘Moeder liet zwaargewonde babytweeling met gebroken ribben, benen en armen aan lot over’

EINDHOVEN – Een Indonesische moeder (40) uit Eindhoven staat dinsdag voor de rechter omdat ze haar zwaargewonde baby’s aan hun lot zou hebben overgelaten. Haar ex-man, de vader van de tweeling, zou de jongen en het meisje hebben gegooid, geknepen en geslagen. Ze braken bijna al hun ribben en botten in armen en benen. Ook zou de vader de baby’s hebben gewurgd.

De ex-man van de vrouw is veroordeeld voor de mishandelingen van de tweeling en kreeg een gevangenisstraf van één jaar. De moeder wordt er nu van beschuldigd dat ze de kinderen zeker één keer in hulpeloze toestand achterliet.

In februari 2014 is de tweeling van drie maanden oud uit huis geplaatst. Eén baby had 20 ribbreuken, een spaakbeen- en bovenarmbreuk en een gebroken dijbeen. Bij de andere baby werden dertien ribbreuken en een gebroken spaakbeen, ellepijp, scheenbeen en dijbeen vastgesteld.

‘Hij greep ze bij de keel’
De moeder, die vanwege haar Indonesische afkomst een tolk nodig had in de rechtszaal, is het absoluut niet eens met de klacht. Volgens haar is het niet waar dat ze niets heeft gedaan tegen de mishandelingen. Ze zou hulp hebben gezocht, maar niet goed hebben geweten hoe ze met de situatie om moest gaan, onder meer omdat ze in Nederland geen familie heeft.

“Ik heb nooit gezien dat hij de kinderen sloeg. Ik schrok heel erg toen ik hoorde dat de kinderen gebroken ribben hadden”, aldus de moeder. Ook de blauwe plekken zou de moeder aanvankelijk niet hebben opgemerkt.

Pas in de derde maand na de geboorte zag ze dat de kinderen vaker overgaven als ze net een flesje hadden gehad. De vader zou de kinderen vaker op ruwe wijze het flesje geven. Pas op het laatst zag ze blauwe plekken, waarvan ze naar eigen zeggen erg schrok. Toen ze de vader met die plekken confronteerde, werd hij boos, zo stelt ze voor de rechter.

De rechter lijkt haar verhaal in twijfel te trekken. “U heeft uw kinderen gewassen en verschoond. Al die tijd heeft u niks gezien?”, vraagt de rechter de vrouw. De moeder zegt dat ze wel heeft gezien hoe vader de baby’s ‘bij de keel greep en een beetje door elkaar schudde’.

Justitie zet vraagtekens bij de verklaring van de vrouw. De officier snapt niet waarom de vrouw geen contact opnam met de politie, maar de vrouw zegt niet te weten hoe ze dat moest doen. Ook durfde de moeder niet weg te rennen van haar man. “Dan had de vader ons achterhaald”, zegt ze.

De Kinderbescherming stelt dat uit de houding van de vrouw blijkt dat ze de ernst van de zaak zelf niet goed genoeg inziet.

‘Mishandelingen geen grond om te scheiden’
De moeder vertelt dat ze zowel voor als na de bevalling door de vader werd geslagen. In de rechtszaal werden ook Whatsapp-berichten getoond, waaruit onder meer blijkt dat de moeder hulp zocht bij haar vriendin ‘omdat ze haar gezin wilde redden’. Ze benaderde ook haar schoonmoeder voor hulp.

“We zijn volgens het geloof getrouwd,” zo vertelt de moeder dinsdag, “we hebben de plicht om voor een oplossing te zorgen”. De moeder schreef ook dat de vader dreigde haar terug te sturen naar Indonesië.

Toch wil de moeder niet van de vader scheiden. Ze noemt de mishandelingen ‘geen grond voor een scheiding’ en noemt zichzelf ‘verantwoordelijk voor het in goede banen leiden van het huwelijk’. Ook haar ouders zijn volgens de moeder tegen een echtscheiding.


Moeder was onderwijzeres op kleuterschool
In Indonesië was de moeder onderwijzeres op de kleuterschool. Nu werkt ze in de ouderenverzorging om haar bijstandsuitkering te behouden, zegt ze zelf. De kans dat de kinderen worden teruggeplaatst bij de moeder is volgens haar advocaat minimaal. De moeder mag de kinderen nu anderhalf uur per week zien.

http://www.omroepbrabant.nl/

Als hulpverlening niet gewenst is (En onnodig)

Als hulpverlening niet gewenst is

tumblr_np2q5imgjp1qj4315o1_500

Ingezonden door Hans op 24 december 2014. Dit is de allereerste keer dat ik met mijn verhaal ‘openbaar’ ga. Ik zal proberen het kort en kernachtig te melden.

Vanwege perverse scoringsdriften van een gefrustreerde schoolmaatschappelijk werkster (middelbare school), die mijn dochter ‘apart’ nam om haar uit te horen over mij (de vader) omdat het puberkind boos was op mij (niet naar school willen fietsen en opgehaald wenste te worden), werden wij ouders ‘op het matje’ geroepen.

Ik gaf die smw-ster direct aan om te stoppen met haar handelen (we kwamen er pas na enige verhoorsessies van mijn kind achter). Vervolgens werden we onder druk gezet om hulp te aanvaarden. Helaas was er al een ‘dossier’ waarin die smw-ster optekende het verhaal van een stoeipartij met mijn kind hier bij ons thuis waarbij mijn kind haar vertelde dat ze die niet leuk vond.

Omdat de chantage van de smw-ster niet aansloeg bij ons (ze dreigde het uit handen te geven naar BJZ (bureau jeugdzorg), heeft ze dit daadwerkelijk gedaan onder de noemer: ‘meldcode kindermishandeling’! We werden bestookt met ‘uitnodigingen’ en dreigbrieven (wij gaven geen reactie). AMK (advies en meldpunt kindermishandeling) werd op ons losgelaten (wij gaven geen reactie).

Op 7-2-12 ben ik zonder aanleiding (ik verzette me niet maar was wél overstuur) met GROF geweld door een 4 koppig politie team uit ons huis gesleurd. Mijn overige gezinsleden (vrouw en 2 kinderen) fináál overstuur achterlatend, waarbij het één van de agenten ook nog behaagde om mijn vrouw te dreigen de voordeur in te schoppen als ze niet 123 een ID van mij overhandigde (ze had de deur intussen dichtgemaakt).

Twee nachten en dagen heb ik opgesloten gezeten in het bureau. van de aangiftes (jawel, het waren er intussen 2!) kindermishandeling en bedreiging van een AMK medewerkster, was na onderzoek niets gebleken. De dreun die ik, samen met mijn vrouw en kinderen daarmee heb opgelopen, is allesvernietigend geweest. De misdrijven die de politie tegen ons gepleegd heeft, zijn amper te beschrijven! Ik noem er een paar:

– Onrechtmatige aanhouding (door advocaat ontdekt)
– Valsheid in geschrifte
– Aanranden van ambtseed/ambtsbelofte
– Mishandelen bij aanhouding
– Folteren bij het ‘transport’ naar bureau. Dit vergt enige uitleg, ik heb reuma en gilde van de pijn bij het boeien aan de deur. Ik kon mijn armen niet op de rug krijgen, die werden met grof geweld op mijn rug gebogen, dusdanig dat ik vanwege het trauma neerging. Een half uur naar het bureau werd ik zo vervoerd, hoewel ik zelfs sméékte om mijn handen vóór mijn lichaam te boeien.
– Onrechtmatig onderzoek naar huiselijk geweld. (bij kindermishandeling vindt er meestal ook HG plaats, werd er gesteld)
– Onthouden van een arts op 1e verzoek in bureau
– Toebrengen van blijven fysiek letsel (enkel daarvoor die advocaat)
– De meest fantastische leugens optekenen in hun PV van aanhouding en verder.

De SMW-ster mocht aansluitend het veld ruimen, een schrale troost. Nu ben ik, ook in naam van mijn gezin, de verantwoordelijken d.m.v. aangiftes ter verantwoording aan het roepen. Dat brengt ons in het volgende drama:

De misdrijven die door politie en openbaar ministerie tegen ons gepleegd worden! echter zijn deze nu van juridische aard. Een advocaat ter zake deze aangiftes is onbetaalbaar. Dat is bekend bij politie en OM, dusdanig dat ze mij (met name) afzeiken. Tot in de hoogste regionen bij politie en OM zijn ze door en door corrupt, dát is de conclusie.

U gelooft mij niet? Alles wat ik hiervoor in vogelvlucht geschreven heb, heb ik op papier. Lees mijn boek straks maar die ik daarover aan het schrijven ben. Titel: “als hulpverlening níét gewenst is”!

Met vriendelijke groet,
Hans

Hartelijk dank voor je reactie op mijn ervaringen met vals beschuldigd worden. Je weet inderdaad pas wat het met je doet als je het zelf meemaakt.

Na jouw ontluisterende verhaal te hebben gelezen word ik andermaal bevestigd in de lafhartige arrogantie van de macht. Ik zou bijna zeggen: dien een klacht in bij de Nationale Ombudsman, maar dat heeft zoals je reeds gelezen hebt absoluut geen zin. Al die lui (OM, politie, justitie etc…) houden elkaar tot in de hoogste regionen zonder enige uitzondering (inclusief de Ombudsman) de handen boven elkaars hooghartige hoofden. Het enige dat mogelijk helpt is er via deze site ruchtbaarheid aan geven en ik moedig je uiteraard aan om dat boek ‘Als hulpverlening niet gewenst is!’ af te schrijven en te publiceren. Presenteer het openlijk in de media!

Als je tegenwoordig een hekel aan iemand hebt en hopeloos gefrustreerd bent, dan doe je ‘gewoon eventjes’ een melding over vermeende kindermishandeling of kinderporno en de politie en justitie doen de rest. Succes verzekerd voor de melder!’ Ik ken dat gevoel als geen ander. Je staat zo moederziel alleen, en alsof dat nog niet genoeg is word jij als aantoonbaar slachtoffer ook nog eens als de veroorzaker van alle ellende aangewezen. Het is de wereld op zijn kop. Wat krom is is recht en wat recht is is in wezen zo krom als een hoepel. Om mijn lijfspreuk van de controversiële
professor Friedrich Weinreb nog eens van stal te halen: ‘Verreweg de meeste mensen blijven tot het bittere einde geloven in de fictie van de legaliteit, in plaats van in de realiteit van de illegaliteit.’ Al die ambtelijke instanties zijn in feite criminele organisaties.

Ik roep nogmaals iedereen op die ook ooit vals beschuldigd is om hun verhaal op deze website te publiceren! Hoe meer mensen dergelijke misdadige praktijken melden, des te slagvaardiger we ‘tegen beter weten in’ misschien toch kunnen we zijn. Stuur mensen die je kent de link van deze site en vertel het door.

Groet,

Pieter Bliek

 

De gevolgen van een leugenmelding…

De gevolgen van een leugenmelding…

tumblr_nlqmz0Scvs1s7fr1zo1_500

They smile, they look nice, but they are so evil!

(Lees dit bizarre verhaal maar eens door en vraag je dan af, of het nog wel verantwoord is om kinderen te krijgen in deze wereld, met dat soort  domme en psychisch gestoorde mensen…
Het zou je maar overkomen!!!)
Ons zoontje is eind november 2008 na een zwangerschap van 33,5 week geboren. Na drie weken ziekenhuis mocht hij met ons mee naar huis. Na wat opstartproblemen (allergie, reflux), liep het eigenlijk allemaal wel lekker en kregen we het ritme te pakken.

Voor de opvang van ons zoontje hebben wij gekozen voor gastouders. We maakten gebruik van twee gastouders. Een goede vriendin van mij (gastouder X, en een andere in dezelfde woonplaats als mijn vriendin (gastouder Y). Ik werk in de zorg en gastouders waren beter te combineren dan een kinderdagverblijf. Achteraf hebben wij veel spijt van deze beslissing. Begin november 2009 werd ons zoontje opeens ziek. Dit was hij daarvoor nooit. Hij had koorts en was verkouden, het slapen ging wel goed.

Huisarts
Na drie dagen zijn we naar de huisarts gegaan. De richtlijn is dat na drie dagen koorts, de kleine gezien moet worden door een arts. De huisarts constateerde een oorontsteking. Omdat het echter ‘nog maar’ drie dagen koorts was, wilde de huisarts nog twee dagen afwachten, voordat hij een antibiotica kuur zou voorschrijven. Na die twee dagen had ons zoontje echter nog steeds koorts, dus zijn we weer naar de huisarts gegaan, die inderdaad zag dat zijn oortjes nog niet beter waren. Er werd een antibioticakuur voorgeschreven en we werden naar huis gestuurd.

Na een paar dagen de kuur te hebben gebruikt, was de koorts weg en ons zoontje leek zich over het geheel wat beter te voelen. Precies een week nadat wij met de kuur waren begonnen, haalde ik hem in de middag op bij de gastouder Y. Toen ik hem oppakte voelde hij gloeiend warm aan en ik zei dit ook tegen de gastouder. De gastouder plaatste haar hand op zijn voorhoofdje, en zei: “ach hij heeft het misschien iets te warm gehad, zakt zo wel af.”

Ik vertrouwde het niet dus eenmaal thuis temperatuurde ik hem. Hij had bijna 41 graden koorts. Gelijk de huisarts gebeld, en we moesten meteen langskomen. Ons zoontje was ontzettend suf.

De dokter schrok er zelf ook van en na controle bleek nog steeds die oorontsteking in de weg te zitten. De kuur had dus niet gewerkt. We kregen een nieuwe kuur, waar we gelijk diezelfde avond mee gestart zijn. De volgende dag leek het beter te gaan en de dagen daarop knapte hij weer op. Hij bleef echter wel lichte verhoging houden, dus na vier dagen voor de zekerheid weer naar de huisarts, waar weer geconstateerd werd dat de oorontsteking niet weg was.

We kregen een verwijzing voor de KNO arts en diezelfde dag konden we terecht. Daar kregen we te horen dat de volgende dag er buisjes bij onze zoon in de oren werden gezet. Zo gezegd, zo gedaan en het was echt een wondermiddel!!

Gastouder
Door al dat getob werd mijn verlangen om thuisblijf-moeder te zijn alleen maar groter, alleen financieel kon dit niet uit. Aangezien ik een pedagogische achtergrond heb, heb ik samen met mijn man besloten om ook gastouder te worden.

Ik heb mij aangemeld bij hetzelfde gastouderbureau die ook de opvang voor mijn zoontje regelde. De bemiddelingsmedewerker was dolblij en ik kon al zo een paar gezinnen op gesprek krijgen. Geweldig vond ik het, want mijn droom om thuis te blijven voor ons zoontje, kon hiermee realiteit worden. Ik meldde dit toen ook bij de gastouder Y eind november.
Ik zei tegen haar dat ik die beslissing had genomen en dat het nog wel een maand of vier kon duren, maar dat de opvang voor ons zoontje werd stopgezet. Diezelfde week kreeg ik telefoon van de bemiddelingsmedewerker. Ze wilde graag een gesprek samen met onze gastouder Y. Ik vond dit vreemd en vroeg of mijn man ook aanwezig moest zijn. Dit was niet nodig zei ze. Het was gewoon een evaluatie gesprek, dat gebeurde standaard.

Verbijsterd

Eenmaal bij dat gesprek aangekomen, ging de bemiddelingsmedewerker van start. De gastouder Y had een aantal dingen die haar opvielen en die ze met mij wilde bespreken. Ons zoontje was zo vaak ziek en ze vroegen zich af of we niet met hem naar de dokter gingen. Ik was verbijsterd, mijn mond viel open. Natuurlijk ga ik naar de dokter met hem en ik heb het verhaal wat hierboven beschreven is uitgelegd. Daarnaast heb ik gezegd dat ik niet begreep waarom er gezegd werd dat hij vaak ziek zou zijn, want dat was hij niet, op die oorontsteking na dan.

Ze vertelde dat ons kind soms niet lekker in zijn vel zit. Dat hij dingen zelf wilde doen en niet op schoot wilde zitten bij de gastouder. Ik gaf aan dit voor een deel te herkennen, maar dat dit naar mijn inzien normaal gedrag was voor een eenjarige. Hij wilde zelf zijn fles vastpakken (en kon dit motorisch ook prima, dus waarom niet) En hij wilde soms meer dat hij motorisch kon, wat tot frustratie leidde. De zogenoemde ‘sprongetjes’ die beschreven staan in het boek ‘Oei ik groei’, daar had hij soms last van. Dat hield dan een week of twee aan en dan was hij weer heerlijk vrolijk en kon hij opeens weer meer dingen.

Naar gevoel

Ze haalde nog een paar dingen aan en uiteindelijk werd het gesprek positief afgesloten. Positief is misschien een te groot woord, want ik bleef er een naar gevoel aan overhouden, maar alles was uitgelegd en duidelijk voor de bemiddelingsmedewerker. En ze wilde nog steeds heel graag mij als gastouder hebben.

In december 2008 ging mijn vriendin en tevens gastouder met zwangerschapsverlof. Aangezien gastouder Y de uren van mijn vriendin niet over kon nemen, is er gezocht naar een tijdelijk gastouder. Gastouder Y wist wel iemand. Een goede vriendin van haar die net zes maanden gastouder was geworden. Ze kende ons zoontje al, want ze was tevens de achterwacht van gastouder Y.

Fijn, dachten mijn man en ik, dan hoeft ons zoontje ook niet aan een vreemde te wennen. Dit was begin december en het heeft uiteindelijk tot 8 januari 2010 geduurd. Hij is daar in totaal vier keer geweest en qua hoeveelheid misschien nog niet eens te vergelijken met 1,5 dag opvang. Er was niet echt een klik tussen ons en die gastouder, maar goed, ze werd aangeraden door gastouder Y, zoontje kende haar al en ach, het was maar voor een maand of vier, dan zou mijn vriendin het weer over nemen.

Begin januari 2010 kreeg ik via de bemiddelingsmedewerker van het gastouderbureau een gezin voor de opvang aangeboden. Het was een gezin met drie kinderen en na een gesprek tussen mij en de ouders, besloten we dat ik op hun kinderen zou gaan passen. Dit was 8 januari 2010. Ik was helemaal in de zevende hemel, want doordat ik drie kinderen erbij kreeg, kon ik eindelijk mijn baan op zeggen en definitief thuis blijven en gastouder zijn.
Maandagochtend belde ik de bemiddelingsmedewerker op om door tegen dat de vraagouders en ik hadden besloten om door te gaan met de opvang, en ik kreeg een afspraak mee voor de woensdag ochtend om de contracten te bespreken. Later die ochtend bracht ik mijn zoontje naar gastouder Y, omdat ik in de middag een vergadering had van mijn werk. Toen ik hem bracht, vertelde ik aan gastouder Y dat ik nu genoeg gezinnen had om mijn baan op te zeggen en dat ik dus ook de opvang wilde opzeggen, maar dat we wel gebruik wilden maken van het opzegtermijn, dat mijn zoontje nog twee maanden bij haar zou komen voor de opvang.

Zo spoedig mogelijk een gesprek
Gastouder Y reageerde lauw, maar ik was blij en daar ging het om. Tijdens de vergadering op mijn werk kreeg ik een telefoontje van de bemiddelingsmedewerker van het gastouderbureau. Ze wilde zo spoedig mogelijk een gesprek met mij. De invallende gastouder voor mijn zoontje had een aantal verontrustende dingen aangegeven over mijn zoontje, en ze wilde dit graag met mij bespreken. Ik was eigenlijk helemaal van slag, want wederom kwam dit als donderslag bij heldere hemel. Ik begon mij echt af te vragen of wij als ouders dan zo blind waren en dat wij alleen maar de leuke dingen zagen aan ons zoontje, en dus de zorgwekkende dingen niet. Achteraf stom dat ik ben gaan twijfelen, want er was niks aan de hand, maar je vraagt het jezelf wel af op een dergelijk moment als je voor de tweede keer binnen korte tijd zulke berichten hoort. We hebben toen voor de volgende avond gelijk een afspraak gemaakt voor dit gesprek. De betreffende gastouder zou er niet bij zitten, het gesprek werd bij ons thuis gevoerd.

AMK melding

Op die avond, 12 januari 2010 vond het gesprek plaats met de bemiddelingsmedewerker, en de eigenaresse van het gastouderbureau. deze had ik nog nooit gezien. Ze vielen gelijk met de deur in huis. Ze gingen een melding maken bij het AMK. Ik geloof dat de wereld even stil stond voor ons. “Waarom?”, vroegen we. De invallende gastouder had aangegeven dat ons zoontje met vieze kleren werd gebracht, er zouden smerige kleren in zijn tas zitten, hij zou achter lopen in zijn ontwikkeling, want hij kon immers nog niet kruipen, ik zou chaotisch zijn en dat in combinatie met ons vorige gesprek met gastouder Y, besloten ze om een melding te maken.

Onmacht

Ik begon meteen te huilen, voornamelijk uit onmacht. Mijn man en ik konden niet geloven wat er gebeurde. Wij, die al zoveel hadden mee gemaakt met ons zoontje, waar we zielsveel van houden, ons lachebekkie, die we voor geen goud kwaad zouden doen, werden beschuldigd van kindermishandeling.

De volgende dag heb ik het AMK opgebeld om te vragen wanneer er dan iemand zou langs komen. In eerste instantie bleek dat er nog geen melding was gemaakt, dit zou zijn, omdat de contact persoon die dit zou schriftelijk rond zou maken, pas over twee dagen aanwezig zou zijn. dus over 2 dagen zou de melding gemaakt worden.

Ik kreeg te horen dat normaal gesproken de ouders het niet vanaf het begin af aan weten dat er een melding werd gemaakt, en dat normaal gesproken het ook wel zes weken zou duren voordat je een brief zou krijgen (normaal is die brief hetgeen waarmee de ouders ook voor het eerst worden ingelicht dat er een melding is gemaakt), echter, omdat wij het al wisten, zou ze een bericht achterlaten bij diegene die de melding in behandeling zou nemen, om zo spoedig mogelijk contact met ons op te nemen, maar dat dit twee weken kon duren.

Website

Ik heb mijn verhaal op een forum geplaatst waar ik regelmatig kwam sinds mijn zwangerschap. een website voor moeders. Dit was anoniem, en ik noemde geen namen. Daarna heb ik de huisarts, kinderfysiotherapeut waar mijn zoontje wekelijks kwam, consultatie bureau, echt iedereen die met ons zoontje te maken hadden gebeld, en gezegd wat er was gebeurt. Van iedereen kreeg ik te horen dat ze het niet begrepen, want ze herkenden ons niet in wat de gastouders beweerden. Nee, wij ook niet, maar ja er was een melding, en daar was niets tegen te doen.

Tevens heb ik de gastouders opgebeld, gezegd dat ons zoontje daar niet meer zou komen. Ik heb daarna mijn vriendin gebeld, die ook gastouder was van ons zoontje. Zij was geschokt, want niemand van het bureau had haar gevraagd hoe het ging met ons zoontje bij haar, niemand!

Hoezo begrijpen?

 

Aan het einde van de middag werd ik op gebeld door de bemiddelingsmedewerker. Ze vroeg of een bepaalde tekst mij bekend voorkwam. Ze las toen mijn verhaal op dat ik op het forum had geplaatst. Wat bleek, de gastouder Y en de invallende gastouder (die beide goede vriendinnen waren van elkaar) hadden zitten googlen op mijn man, mijzelf en ons zoontje en gezocht tot ze wat konden vinden.

Ze vonden het niet leuk dat ik dit op een forum had gezet. Ik heb toen aangegeven dat wij ook ons gevoel kwijt moeten, en dat wij zelf beslissen of dit via een forum is of niet. Dat wij geen namen hebben genoemd, en alleen ons verhaal hebben verteld en ik mij daar geenszins schuldig over voelde, en ook geen excuses voor aan ging bieden. De bemiddelingsmedewerker zei, dat ze dacht dat wij begrepen waarom ze een melding hadden gemaakt. Ik wist niet wat ik hoorde, hoezo zou ik dat begrijpen? Natuurlijk begrijp ik dat niet, want er was niets aan de hand, alles wat genoemd was, klopte niet, en was gelogen. Uiteindelijk hebben we opgehangen, maar het was zeker niet uitgepraat.

Blauwe plekken

Precies anderhalve week later kreeg ik telefoon van diegene die ons dossier in behandeling zou nemen. Het was een mevrouw die al ruim 30 jaar orthopedagoog was. Ze vroeg of ik wist wat er in de melding stond, en ik vertelde haar wat er tegen mij benoemd was. Daarna begon de mevrouw aan te vullen wat er nog meer genoemd werd, en ik barste in tranen uit. Er was namelijk gezegd dat onze zoon onder de blauwe plekken zou zitten. Al het andere wat al genoemd was, was gelogen en dit ook, maar op de één of andere manier kwam dit nog harder aan.

Hiermee werd letterlijk gezegd dat wij dus onze zoon zouden slaan en het feit was dat hij tot op dan nooit blauwe plekken had (misschien één of twee op de scheenbenen door het kruipen over de duplo). Mijn man en ik zijn hier erg van geschrokken, dit kwam heel hard binnen bij ons. Gelukkig had deze mevrouw ook positief nieuws, want ze zou de maandag erop al gelijk langskomen voor het huisbezoek. Hier waren we blij mee, want het zou gelukkig geen weken duren. Ik heb haar gelijk de telefoon nummers gegeven van de huisarts, kinderarts, fysiotherapeute en consultatiebureau.

De melding

Toen was het moment daar, deze mevrouw van het AMK kwam langs. Ze las de melding voor, en we kwamen achter nog meer schokkende dingen die waren gezegd (we zouden hem meerdere keren op een dag temperaturen, ons zoontje zou geen lichaamscontact willen. Vader zou niet in beeld zijn, zoontje zou achter lopen in de ontwikkeling, maar nu werd niet het kruipen benoemt, maar hij zou zich nog niet kunnen optrekken tot staan, dit kon hij echter al wel, sinds dat hij 9,5 maand was kon hij dit, vaak ziek etc. etc.)

Wij hebben toen onze kant van het verhaal verteld, dat wij geschokt waren en alle dingen die benoemd waren weerlegt. Tevens vond zij het ook vreemd dat onze goede vriendin niet was ingelicht door het gastouderbureau, vooral omdat zij een langere tijd op ons zoontje heeft gepast. De reden waarom het bureau dit niet had gedaan, was omdat ze zeiden dat juist omdat zij een vriendin was, zij wel de hand boven ons hoofd zou houden.

Toen ons zoontje wakker werd, vroeg ik haar of ze mee naar boven wilde om samen met mij ons zoontje op te halen. Ze ging mee, en zag dat ons zoontje, een heel open en sociaal ventje was, wat goed groeide, goed er uitzag en goed in zijn ontwikkeling stond. Ook zag ze dat hij goed contact maakte met mij en mijn man. Dit benoemde ze ook aan het einde van het gesprek, een ook al kon ze geen conclusie geven op dat moment, want ze moest de huisarts, kinderarts fysiotherapeute , consultatie bureau etc. nog bellen. Toen ging ze weg, en voor het eerst in 2,5 week tijd, konden we weer ademhalen, hadden we weer een wat positievere blik.

In de drie weken daarop hoorden we van de professionals om ons heen dat ze hen hadden gebeld, en ze gaven aan wat ze gezegd hadden. Ook gaven ze uit zichzelf aan wat die mevrouw tegen hen had gezegd, en dit was eigenlijk alleen maar positief voor ons.

Afsluitbrief

Begin maart 2010 kregen wij een brief van het AMK. De afsluitbrief. In die brief noemde ze eerst globaal wat er in de melding stond, daarna wie ze gesproken had, wat er benoemd was, en wat haar conclusie was.

Ze gaf duidelijk in die brief aan dat er geen sprake was van kindermishandeling in ons gezin, en dat wij een veilige omgeving boden voor ons zoontje om in op te groeien. Ze wenste ons dan ook een goede toekomst. Ik heb gevraagd wat er nu met ons dossier gebeurde. Ze gaf aan dat hij in principe vernietigd zou worden, maar dat wij ook anders konden beslissen, namelijk om het dossier te laten bestaan. Dit voor het geval de melder (of één van de gastouders) ooit weer een melding zou doen. Als dit het geval zou zijn, dan zagen ze dit dossier en dan zouden ze niets meer met die nieuwe melding doen. Wij hebben besloten om het dossier te laten bestaan en om eventueel over een paar jaar het te laten vernietigen. Hiermee was de kous af, en waren wij godzijdank gevrijwaard.

‘Geluk’

Wij hebben geluk gehad, maar wat als we het de volgende keer slechter treffen? Een AMK-medewerkster die anders over de situatie denkt. Deze zaken moeten niet afhangen van ‘geluk’, maar van feiten! Een volgende keer kun je wel je kind kwijt raken gebaseerd op rapporten vol met leugens en insinuaties. Er is geen enkele waarborg voor ouders, je bent rechteloos.

Angst

Het heeft echter wel zijn sporen na gelaten. De angst die je hebt om je kind kwijt te raken (je hoort genoeg verhalen over kinderen die al gelijk uit huis worden geplaatst zonder dat er een onderzoek plaatst heeft gevonden, puur uit voorzorg).

Het vertrouwen in anderen was compleet weg. Drie maanden later kwam de eigenaresse van het gastouderbureau bij ons langs om te evalueren. Anderen mensen zouden dit misschien niet meer hebben gewild, maar ik werk in de zorg, heb een pedagogische achtergrond, en vanuit die gedachte wilde ik er aan meewerken. Ik wilde namelijk bereiken dat andere ouders dit nooit zouden overkomen, en dat die gastouders niet meer als gastouder mochten werken. We hebben echter nooit een excuus gekregen.

Ze zag wel in dat het een en ander fout is gelopen, en dat er informatie in die melding stond waar zij niets van af wist. Ze gaf aan dat het ze het heel vervelend vond dat wij dit hebben moeten mee maken, maar een excuus, nee die moeten we nog krijgen. We hebben gehoord dat de betrokken gastouder is ontslagen en de bemiddelingsmedewerker op non-actief is gesteld en inmiddels ook is ontslagen. Een kleine troost.

Wettelijk kun je niets
Als ik als buitenstaander ons verhaal zou lezen, zou ik zeggen: dat kan niet, dit is wel zo typisch, niet één maar zelfs twee gastouders die meewerkten aan een melding, daar moet een kern van waarheid in zitten? En dat is nou juist het probleem waar ik nu tegenaan loop. Ik weet dat het niet zo is, ik weet dat ze alles hebben gelogen, dat weet het AMK en onze familie en vrienden ook, maar als ik al zo denk na zoiets te horen/lezen, wat zou een buitenstaander dan wel niet moeten denken?
Die zal dan ook wel denken, waar rook is, is vuur!! En dat vind ik moeilijk, dus is er een selectief groepje die er vanaf weet, ook het huidige KDV van onze zoon en meer mensen niet. Het is makkelijk gezegd dat alles anoniem gaat, dat je naam niet door het slijk wordt gehaald, maar dat wordt het wel. Ten eerste al bij de professionals, want die worden gebeld, maar je moet je gevoel toch ook kwijt? Er zit zoveel pijn en onmacht in je, zoveel verdriet en angst, dat kun je niet voor jezelf houden.

Wettelijk gezien kun je niets. Je kunt de melder niet aanklagen, niets. En dat vind ik niet terecht. Wij zijn van mening dat als er duidelijk aantoonbaar bewijs is (zoals bij ons) dat er daadwerkelijk bewust gelogen is in de melding (zelfs de feiten, die zo na te gaan waren bij bijvoorbeeld de huisarts, waren door de gastouders gelogen), de melder(s) aangeklaagd en wettelijk gestraft moeten worden.

Ouders gaan namelijk door een hel als zoiets je overkomt. Ik ben wel van mening dat het belangrijk is dat er meldingen blijven komen, er zijn namelijk ook kinderen die het wel nodig hebben. Kinderen die het thuis wel heel slecht hebben. Er is echter geen waarheidsvinding en in rapporten wordt schaamteloos gelogen.

Angst en weinig vertrouwen in anderen

Nog steeds heb ik weinig vertrouwen in anderen en ervaar ik soms angst wanneer de postbode komt. Je weet immers nu hoe makkelijk het is om een melding te maken en te krijgen. Wij hadden nooit verwacht dat iemand zoiets zou doen en toch is het gebeurd. Wie garandeert mij dan, dat als de overbuurvrouw in een gekke bui is, het niet eens is met ons en ons een hak wil zetten, zij niet een melding maakt?

Ik ben mij ontzettend bewust dat dit zo weer kan gebeuren, als iemand kwaad wil, en dat vind ik moeilijk. Het gaat gelukkig wel steeds beter en mijn man staat hier ook wat nuchterder in. Het vertrouwen in anderen komt stukje bij stukje weer terug, maar ik ben nog steeds panisch als ons zoontje een blauwe plek heeft, of huilt bij het afscheid nemen op het KDV.

Onzeker

Allemaal dingen die normaal zijn voor een peuter, maar waar ik heel erg onzeker van wordt, door die melding. Het is zelfs al zo erg, dat als ik een tijdschrift voor moeders lees en een verhaal lees over peuters, die moeten vallen en opstaan zodat ze kunnen leren en dat er praktijkvoorbeelden worden genoemd, ik soms echt kwaad kan worden.

Ik kan bij mezelf soms heel moeilijk de ruimte vinden om mijn zoontje te laten klimmen en klauteren. Ik laat hem wel zijn gang gaan (tenzij het gevaarlijk wordt), maar dit gaat met veel moeite en ik sta er altijd bij, want ja, als hij valt, heeft hij een blauwe plek, en we hebben inmiddels ervaring wat mensen daarvan kunnen denken (ook al had hij toentertijd zo goed als nooit blauwe plekken) en om dan te lezen hoe sommige ouders, in mijn ogen zo achteloos daarmee om gaan, dat vind ik erg moeilijk.

Tegelijkertijd realiseer ik mij dat dit gevoel niet terecht is en dat het niet leuk is wat ons is overkomen, maar dat die gastouders (gelukkig) niet een realistisch beeld zijn voor hoe de samenleving is en dat de meerderheid van de mensen vinden dat een kind een kind moet zijn, vies mag worden en leert met vallen en opstaan.

Slechte kwaliteit

 

Ik wil er wel bij zeggen, dat mijn man en ik beiden vinden dat ons verhaal ook tekent voor hoe de gastouderopvang in elkaar steekt. Hoe slecht de kwaliteit daarvan is. Mensen zijn bijna niet opgeleid, alles hangt af van cursussen en in sommige gevallen doen ze maar wat. Iedere gek kan gastouder worden, mits je de papieren hebt en een verklaring van goed gedrag hebt. Wat niets meer inhoud dan dat er gekeken wordt of je ooit in contact bent geweest met justitie. Er wordt niet gekeken naar je mentale gesteldheid, of je last hebt van bijvoorbeeld een psychiatrische stoornis. Naderhand zijn wij er namelijk achter gekomen dat één van die gastouders psychisch niet helemaal gezond was.

Inmiddels is onze zoon een prachtige kerel van bijna 5 jaar. Hij is sociaal, vrolijk, loopt op voor in zijn ontwikkeling. De melding heeft ons echter wel getekend en we zullen dit niet meer vergeten.

Bron: http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2013/07/de-gevolgen-van-een-jaloeziemelding.html#comment-form

Reactie Sven Snijder:

Ik ken een vergelijkbaar verhaal dat betrekking heeft op de oppascentrale, waar ook een valse beschuldiging tot grote ellende heeft geleid. Het is ongehoord dat je in dit land ongestraft het leven van een ander in het verderf kan storten, zogenaamd vanuit goede bedoelingen. Het ergerlijke is zoals deze moeder beschrijft, dat het weer kan gebeuren en dat je vertrouwen in je medemensen erdoor wordt aangetast. Alles wat voorheen natuurlijk en onschuldig was, horend bij kindergedrag, speelgedrag, het opgroeiproces, wordt verdacht en een bron van zorg. Argwaan overschaduwt het genieten van de ontwikkeling van je kind. Als iemand de ouders in Nederland kon garanderen dat valse meldingen, leugens over je gezin, altijd aan het licht komen en dat de afzender hiervoor aansprakelijk wordt gesteld, dan hoefde geen normale liefdevolle ouder zich zorgen te maken. Maar dat is niet het systeem waarin we leven, waar waarheidsvinding als iets bovennatuurlijks wordt gezien. En helaas komen de meesten daar pas achter als het te laat is.

[divider]

Intens triest en een dwaling, niet zomaar maar doelbewust mensen kapot maken maar ook het kind, ondergaat hier een onnatuurlijke wijze van omgang van ouders die al stress krijgen als hun kind valt, want stel dat…!
Dit zou in de strafwet opgenomen moeten worden dat valse meldingen flink bestraft worden!
Met een fikse schadevergoeding.
Laat een melding gestoeld zijn op waarheden en niet op leugens en zg zorgen, want men kan intens liegen als het hen zo uitkomt.

Al is het om die ouders kapot te krijgen, om ongenoegens te uitten, frustraties van machtsmisbruik, wat dan niet lukt oid. Best triest.
Als je bedenkt dat mensen die dit aanrichten, in feite mentaal niet in orde zijn.
Zoiets doe je niemand aan, maar ze zijn er, plenty zelfs met die zg goede bedoelingen, uhuh!
Rapporten staan er vol mee. Wij die vinden dat, wij die denken dat, wij de professionals.
Waag het niet het beter te weten dan zij!
Het is best een zieke wereld geworden waar je altijd op je tellen moet passen blijkelijk.

Het gaat zelfs nog veel verder, dus blijf gewoon altijd op je hoede als je kids hebt.
Als men dat wil vindt men altijd wel een stok om de hond te slaan!
Hoe dan ook….een klein blauw plekje hier, een broekje met een vlekje er op, een verkeerd woord van een ouder, ach je staat er zo op.
Je stond erbij en je keek er naar en men zal alles op alles zetten om je onderuit te halen.
Dat zijn geen normale mensen!
Onthoud dat.
Normale mensen hebben geen macht nodig om zichzelf te bewijzen, wijsheid zit in het zelf en niet in wat je denkt te zijn!

Sterkte voor ouders die dit soort ellende mee moeten maken dankzij de draken en slangen in de maatschappij.

[divider]

http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2013/04/hulp-met-het-mes-op-je-keel.html

Het overkomt ”iedereen” dus….

http://jeugdzorg-darkhorse-plus.blogspot.nl/2013/05/praktijk-van-jeugdzorg-3.html