Categorie archief: Verhalen

Daan (19): ‘Ik heb in de jeugdzorg wel honderd begeleiders gehad’

Daan (19): ‘Ik heb in de jeugdzorg wel honderd begeleiders gehad’

 

-In samenwerking met Vriendenloterij-

Niet alle jongeren in Nederland hebben een onbezorgde jeugd. Door problemen met zijn ouders kon Daan niet meer thuis wonen. Op zijn zestiende kwam hij in de crisisopvang terecht. Hij had het zwaar, maar vindt nu steun bij de jongerenraad van stichting Het Vergeten Kind.

 

“De aankondiging van mijn ouders om te willen scheiden, kwam als een complete verrassing voor mij en mijn broer. De keren dat mijn ouders ruzie hadden, kon ik op één hand tellen. Mijn jeugd was fijn: we gingen op wintersport en zomervakantie en mijn vader bracht me naar voetbal en clubs. Na de scheiding veranderde mijn hele leven. Ik worstelde met mijn loyaliteit, kreeg steeds meer conflicten met mijn moeder en ging bij mijn vader wonen. Toch was dat het ook niet, dus na een tijdje verhuisde ik terug naar mijn moeder.”

Crisisopvang

“Ik vond het vreselijk thuis, wat ervoor zorgde dat ik opstandig werd. Buiten dat was ik alleen maar bezig met gamen. Twaalf uur per dag deed ik niks anders. De relatie tussen mijn ouders en mij raakte zo verstoord dat ambulant begeleiders op school uiteindelijk ingrepen. Mijn ouders hadden geen grip meer op mij. Eerst kwam ik in een crisisopvang terecht, daarna ging ik naar een leefgroep bij het Leger des Heils en daarna ben ik nog drie keer verhuisd.”

‘Bij Het Vergeten Kind krijg ik knuffels en kan ik mezelf zijn’

Wel honderd begeleiders

“Jeugdzorg heeft binnen de behandelgroepen een systeem waarin je regelmatig moet verhuizen, daardoor heb ik in totaal vijf verschillende groepen gehad. Zelf zou ik kinderen en jongeren zo lang mogelijk op één plek laten blijven. Nu kun je je bijna niet hechten aan je groepsgenoten, maar ook niet aan de begeleiders. Ik heb er wel honderd gezien, wat maakte dat ik er niet meer over piekerde om mijn persoonlijke verhaal wéér met een vreemde te delen.”

Ik miste liefde

“Inmiddels gaat het redelijk met mij. Mijn uithuisplaatsing heeft goed uitgepakt. Momenteel woon ik in een kamertrainingstraject. Ik studeer voor pedagogisch medewerker in de jeugdzorg en als ervaringsdeskundige denk ik echt het verschil te kunnen maken in iemands leven. Ver vooruitkijken doe ik niet graag, maar ik probeer zoveel mogelijk leuke dingen te plannen. Ik verheug me op alle activiteiten met The Unforgettables, de jongerenraad van Het Vergeten Kind. Ik heb zoveel liefde gemist de afgelopen jaren. De professionals die ik op mijn pad ben tegengekomen deden erg hun best, maar zijn vaak afstandelijk. Bij Het Vergeten Kind vind ik knuffels, interesse en steun en mag ik volledig mezelf zijn.”

Daan is één van de The Unforgettables, ambassadeurs uit de jongerenraad van de stichting Het Vergeten Kind. Zij zijn de stem van tienduizenden kinderen en jongeren in Nederland die noodgedwongen in sobere opvanglocaties leven of een moeilijke kindertijd doormaken omdat het thuis niet altijd stabiel en veilig is.

Van 18 augustus tot en met 30 september organiseert de VriendenLoterij samen met Het Vergeten Kind een nationale actie voor de bouw van Het Vergeten Kind Centrum. Een veilige plek waar kwetsbare kinderen met een instabiele of onveilige thuissituatie hun zorgen en ellende opzij kunnen zetten. Door het geven van aandacht en positieve ervaringen wordt de kans op ernstige gedragsproblemen en schooluitval kleiner. Hier kunnen zij gewoon kind zijn en zich ontwikkelen. Dat verdient elk kind in Nederland. Kijk voor meer informatie op: vriendenloterij.nl/aandacht

Bron

Advertenties

Ouders boos over verdenking ziek maken kind

Bijna 100 ouders zijn vorig jaar verdacht van het zelf ziek maken van hun kind. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van Veilig Thuis, de opvolger van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling. Het gaat om een verdenking van een van de meest ernstige vormen van kindermishandeling: het Münchhausen by Proxy-syndroom, tegenwoordig vaak PCF genoemd (Pediatric Condition Falsification). Hierbij maken de ouders – meestal de moeder – hun kind bewust ziek of verzinnen ze een bepaald ziektebeeld. Münchhausen by Proxy/ PCF komt weinig voor en er is ook nauwelijks onderzoek naar gedaan.

Tientallen ouderstellen claimen nu ten onrechte te worden verdacht en hekelen de werkwijze van Veilig Thuis. “Er werd letterlijk gezegd: als je niet vrijwillig meewerkt, heb ik zo een uithuisplaatsing geregeld.”

http://www.eenvandaag.nl/binnenland/76605/ouders_boos_over_verdenking_ziek_maken_kind

 

Forum voor deze website

 

tumblr_m1gszocD5q1qiyu72o1_500_large

Er is een forum aangemaakt, omdat er blijkbaar veel behoefte is aan uw verhaal kwijt kunnen en misschien om elkaar te helpen en of bij te staan!

Dat kan dus ook, vanaf nu:

http://jeugdzorgklachten.actieforum.com/

 

Als de Heere de opvoeding moet overnemen

Als de Heere de opvoeding moet overnemen

tumblr_mgvyhkBqtH1s26h66o1_500

De moeder: ‘Mijn hele leven draaide om mijn kinderen en toen waren ze opeens weg.
Een streng gelovig echtpaar heeft acht kinderen, die allen uit huis werden geplaatst. Het voornaamste bezwaar van Bureau Jeugdzorg: de ouders zetten God op de eerste plaats, en niet hun kinderen.

Ongeveer zeven jaar geleden stopte Lucas van Vliet, een getrouwde man en vader van acht kinderen, met zijn succesvolle baan als makelaar. Lucas en zijn vrouw waren inmiddels diep gelovig. Hij werd ‘boodschapper’ voor God, dominee in de eigen, huiselijke parochie. In de kleine gemeenschap in de Randstad waar zij wonen, leeft het gezin sindsdien van giften uit zijn predikbeurten, terwijl er soms financiële garantstellingen bijkomen. Kinderbijslag en zorgverzekeringen weigeren deze bevindelijk gereformeerden, zoals zij worden genoemd.

Ondervoed
Hun jongste kind, een meisje, is inmiddels vijf. Vier maanden na haar geboorte werd zij na tussenkomst van de rechter uit huis geplaatst. De reden was dat de ouders vanwege hun geloofsovertuiging weigerden om het meisje extra voeding te geven toen borstvoeding ontoereikend bleek. Volgens de Raad voor de Kinderbescherming was de baby bij de opname in het ziekenhuis stervende, of was er in elk geval sprake van een voor haar levensbedreigende situatie.

Het ziekenhuis ontkrachtte die suggestie naderhand meerdere malen en stelde verder dat de baby geen ernstige pijn had geleden. Door een juiste bijvoeding ging het weer gauw goed met het aanvankelijk erg magere kindje, constateerde de behandelende arts. Gesprekken om de ouders ertoe te bewegen het meisje bijvoeding te blijven geven, leidden echter tot niets.

De rechter besloot hierop haar uit huis te laten plaatsen. Inmiddels zijn vader en moeder Van Vliet het ouderlijk gezag over dit meisje voor altijd kwijt. De vader erkent, na afloop van een van de vele rechtszittingen rond het gezin, meteen dat hij schuld had aan dit voorval en zich hiervoor aanhoudend verantwoordelijk voelt. “Ik heb toen een fout gemaakt en dat zal ik altijd heel erg blijven vinden. Hiervoor heeft de Heere ons boete gedaan.”

Geldgebrek
Het oudste kind van het gezin, een jongen, is achttien. Hij is ondernemend, zelfbewust en volgt een particuliere opleiding aan een businessschool en werkt tussen zijn studie door in een mooi stadshotel. Drie jaar geleden werden hij en zijn overige zes broers en zusjes die nog thuis woonden, uit huis geplaatst. Dat gebeurde na een melding van een familielid bij het Alarm- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). Het bewuste familielid meende dat het gezin, mede door het grotendeels wegvallen van zijn inkomstenbron, voedsel tekortkwam. Er volgde onderzoek van Bureau Jeugdzorg (BJz).

Gas en elektriciteit waren een paar weken uit geldgebrek afgesloten geweest. Naaste bemiddelde familieleden stelden zich hierna voor onbepaalde tijd schriftelijk garant voor verdere, eventueel noodzakelijke financiële aanvulling. Het leed was echter geschied en de kinderrechter gaf, tot ongeloof van de ouders, Jeugdzorg toestemming om de kinderen elders onder te brengen.

Psychiatrisch onderzoek
Uit de rechterlijke beschikking: “De kinderrechter acht het onbegrijpelijk dat de vader (en de moeder), al dan niet op bevel van God, een situatie waarin de gezondheid en andere belangen van hun kinderen worden bedreigd, in stand houden.” De rechter gaf verder aan dat zij ‘evenals BJz aannemelijk acht dat bij de vader sprake is van een psychiatrische problematiek’. Om die vast te stellen, gaf de rechter vader Van Vliet in overweging een psychiatrisch onderzoek te ondergaan.

Nog minderjarig tekende de oudste zoon beroep aan tegen zijn uithuisplaatsing en die van zijn broers en zussen. Hij beriep zich onder meer op een rapport dat de ambulante spoedhulp voor jeugdzorg STEK in opdracht van Bureau Jeugdzorg had opgemaakt. Na onderzoek in het gezin schreef STEK dat de opvoeding de ouders erg ter harte ging, dat de kinderen vrolijk waren en dat er vaak aardappels, groenten en vlees op tafel kwamen.

Ook de onderwijzers van de verschillende scholen benadrukten dat de kinderen niet tekortkwamen en op verjaardagen trakteerden. De geloofsbelevenis van de ouders speelde volgens de leerkrachten geen rol. Er waren in de klassen wel meer leerlingen met een sterk godsdienstige achtergrond, zeiden zij. ‘Het gezin heeft geen verdere hulpverlening nodig’, schreef STEK in de, mede door BJz ondertekende, eindrapportage.

Kort hierop verzocht BJz niettemin de zeven kinderen uit huis te plaatsen. De kinderrechter stemde hiermee in en stelde in haar overwegingen ‘in het bijzonder dat het de ouders vrij staat om hun geloof te beleven zoals zij wensen, en dat hun levenshouding wordt gerespecteerd, ook als zij daarmee ervoor kiezen de vervulling van basisbehoeften afhankelijk te maken van goddelijke ingevingen bij de vader’. Echter: ‘De ouders zouden niet in deze procedure betrokken zijn als zij de reële kans op ernstige beproevingen die aldus ontstaat, slechts voor zichzelf namen. De ouders nemen echter voor hun kinderen de kans voor lief dat zij letterlijk en figuurlijk in de kou komen te staan.’

Stabiele thuissituatie
De oudste zoon ging tegen deze beslissing in beroep en op 10 juni 2009 stelde het gerechtshof hem in het gelijk. Hij mocht terug naar huis. Dit tot zijn grote vreugde want, had hij voor het hof gezegd: “Onze ouders geven heel veel aandacht aan hun kinderen en hebben gezorgd voor een warme, stabiele thuissituatie vol liefde en genegenheid. (…) Onze ouders verdienen een groot compliment. Als ik nu een roos bij mij had, dan ging die naar mijn moeder.”

Het hof stelde in zijn voor de zoon gunstige beschikking dat onvoldoende was gebleken dat de zedelijke of geestelijke belangen, dan wel zijn gezondheid, ernstig werden bedreigd in de thuissituatie. Ook schreef het hof: ‘De ouders zijn zeer wel in staat de kinderen een stabiele en veilige opvoedingssituatie te bieden. Het heeft de zoon, ook in de jaren dat de vader besloot zich te wijden aan het predikantschap, geenszins ontbroken aan basisbehoeften. Het enkele feit dat eenmaal het gas en de elektra afgesloten zijn geweest, maakt dit niet anders. Ook in die situatie was er een warme maaltijd, werd er gezorgd voor warm water om zich te wassen en werd kleding gewassen. Een tijdelijk ongemak rechtvaardigt allerminst een ingrijpende maatregel als een uithuisplaatsing.’

Het beroep had de oudste zoon ingesteld mede namens zijn jongere broers en zusjes. Als niet belanghebbende werd hij echter niet ontvankelijk verklaard. Hierop is de jongen naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gestapt, een procedure die nog loopt.

Brief
Bureau Jeugdzorg schreef naar aanleiding van de beschikking van het hof een brief aan de ouders. Hierin werd uiteengezet dat de gunstige beslissing voor de oudste zoon geen betrekking mocht hebben op de andere kinderen. Doorslaggevend hiervoor was, volgens BJz, dat de ‘ouders menen dat zij niet verantwoordelijk zijn voor de basisbehoeften voor de kinderen waardoor de basis voor ontwikkeling wankel is’.

Ook schreef BJz: ‘Ouders leven (in grote mate) geïsoleerd van de buitenwereld, zij laten zich bij uitsluiting leiden door God.’ En: ‘Kinderen komen bij de ouders niet toe aan het ontwikkelen van een eigen identiteit omdat ouders van hen verwachten dat zij op dezelfde manier leven, namelijk alles volgens de gedachte van God.’ Ten slotte: ‘Het enige doel voor ouders is om in de geestelijke wereld voor God te komen. Dat heeft als risico dat ouders geen inzicht hebben in wat de kinderen nodig hebben om zich goed te ontwikkelen.’

Weer terug
De oudste zoon is al weer ruim twee jaar thuis en zijn even intelligente zusje van zestien heeft zich onlangs net als hij met succes ‘teruggeprocedeerd’. De derde, een jongen van vijftien die zeven talen leert – waaronder Chinees – is als het aan hem ligt, hard op weg te volgen. Hij vestigde begin oktober wellicht een nationaal record door als jongste Nederlander ooit een rechtbank te wraken. Die stap nam hij, omdat hij elk vertrouwen in zijn bijzonder curator heeft verloren en de oorspronkelijke rechters, naar het oordeel van de jongen, onvoldoende zijn belang hebben afgewogen bij hun beslissing geen andere curator aan te wijzen.

Lucas van Vliet en zijn vrouw procederen zelf niet om hun kinderen terug te krijgen en een ander noodlot – ontheffing uit de ouderlijke macht – te voorkomen. Zij menen dat dit niet hoeft en dat God ervoor zal zorgen dat de kinderen terugkomen. Het liefst willen zij hun kinderen weer thuis hebben. Maar, zeggen zij, het is de Heere die voor hen zal zorgen.

“God is liefde”
Tijdens een huisbezoek van twee psychologen van het Ds. G.H. Kerstenonderwijscentrum, juli vorig jaar, zei de vader: “God is liefde. Ik mishandelde mijn kinderen niet. Ik heb ze in liefde behandeld. Het snijdt door me heen als ik merk dat de kinderen van me verwijderd raken door het verblijf elders. Ik aanvaard de opvoedingsplicht voor honderd procent en daar mogen ze mij op aanspreken.” De moeder zei: “Mijn hele leven draaide om mijn kinderen en toen waren ze opeens weg. Pijnlijk. De Heere bestuurde dat zo. Hoop doet leven. Ik geloof dat ze terugkomen. Wij moeten echter Gods tijd afwachten.” De vader en de moeder samen: “Wij verlangen echt naar onze kinderen.”

Bureau Jeugdzorg stelde eerder over de opvoeding: ‘Ouders hebben het gevoel te moeten kiezen tussen God en de kinderen, terwijl dit nimmer een keuze zou mogen zijn. Kinderen dienen te allen tijde op de eerste plek te komen’. Voorts werd gesteld: ‘Ouders zijn doorgeslagen in hun geloof, waardoor Bureau Jeugdzorg vreest dat er niet langer sprake is van gezond geloof, maar van psychiatrische problematiek.’ En: ‘De liefde van de ouders voor de kinderen is sterk. Bureau Jeugdzorg heeft dit nooit in twijfel getrokken. Alleen is het wel zo dat, ondanks het feit dat ouders veel van hun kinderen houden, zij alle overwegingen en zorgen bij God neerleggen en daar zelf niet een beslissing in nemen of zorg voor dragen. Hierdoor is er geen veilige en stabiele leefomgeving voor de kinderen.’

De vader liet zich eind 2008 gedurende twee weken uitvoerig onderzoeken in een kliniek van de GGZ. Hij gaf hiermee gehoor aan het indirecte verzoek van de rechtbank. In het eindrapport wordt hij omschreven als een goed verzorgde, zeer net geklede en in zijn gedragingen zeer kalme man. De conclusie van de GGZ is dat hij zich ‘in zijn leven vanwege extreme geloofsovertuigingen volledig laat leiden door de weg waarvan hij denkt dat God die voor hem heeft gebaand’. De psychiaters achten hem volledig ‘wilsbekwaam met betrekking tot de keuze voor zijn manier van leven’. Een verplichte opname of behandeling zijn niet aan de orde, waar bij hem geen psychiatrische of andere stoornissen zijn vastgesteld.

Hereniging
De oudste zoon spant zich dagelijks in om het gezin weer bij elkaar te brengen. Niet alleen met juridische procedures, tot aan het Europese Hof toe, maar ook richtte deze zoon klachtbrieven aan de president van de Hoge Raad en aan een rechtbankpresident. De laatste antwoordde dat het hem oprecht speet niets te kunnen doen. ‘Ik wens jou en je broers en zusjes, voor wie je zo bewonderenswaardig opkomt, het allerbeste toe’, besloot de president van de betrokken rechtbank zijn bijzondere brief.

De naam Van Vliet is op verzoek van de betrokken familie uit overwegingen van privacy gefingeerd, evenals de voornaam van de vader.

Verwaarlozing
Bureau Jeugdzorg benadrukt in een reactie op het dossier van de familie Van Vliet dat het onder toezicht stellen en uithuisplaatsen van kinderen altijd met toestemming gebeurt van de rechter. Religie alleen is nooit het uitgangspunt om kinderen bij hun ouders weg te halen. Het gaat, zegt een woordvoerster, om de risico’s die de geloofsbeleving van ouders kan hebben voor de ontwikkeling en belangen van hun kinderen. De ingrijpende maatregelen die zijn genomen in het gezin van de familie Van Vliet zijn ‘puur de gevolgen van het gedrag van de vader’, zegt de woordvoerster. “Het komt er feitelijk op neer dat hij niet omkijkt naar zijn kinderen. Hierdoor loopt de ontwikkeling van de kinderen gevaar.”

http://www.trouw.nl/tr/nl/4656/Jeugdzorg/article/detail/3028623/2011/11/11/Als-de-Heere-de-opvoeding-moet-overnemen.dhtml

Terreurdreigement zorgt voor onrust op Haagse school

Terreurdreigement zorgt voor onrust op Haagse school

tumblr_neutbubvx41r4wzofo1_500

3 september 2015 om 14:11 door ANP en Metro

Zou jij je kind nog naar school brengen? Ouders van kinderen van basisscholen De Fontein, De Gantel en CBS de Waterlelie in Den Haag zijn ongerust over een mogelijke terroristische dreiging.

Begin augustus postte een persoon die zichzelf Abu Samir AlMaghrebi noemt een dreigende brief met daarop de tekst: „They think they are safe, Islamitic State are everywhere’’ („Ze denken dat ze veilig zijn, Islamitische Staat is overal”).

 

Bij de brief zat een foto waarop een stukje van De Fontein te zien is. De andere scholen staan vlak in de buurt. De man die de brief verstuurde zou een aanhanger van Islamitische Staat (IS) zijn.

ONDERZOEK

De politie heeft onderzoek naar de post gedaan. „Er is geen concrete aanwijzing dat deze locatie een potentieel doelwit voor een aanslag zou zijn”, reageert een woordvoerder van de politie. Dat staat ook in een brief die de scholen aan de ouders hebben geschreven.

KIND THUIS

Een aantal ouders heeft hun zoon of dochter donderdag vanwege de onrust thuis gehouden. „Dat vinden we jammer, want na grondig onderzoek van de politie blijkt dat er geen sprake is van een dreiging. We roepen daarom vooral iedereen op zijn kinderen weer naar school te brengen. De kinderen moeten hier zeker niet de dupe van worden”, zegt Ewald van Vliet, bestuursvoorzitter van de scholengemeenschap waaronder De Fontein valt.

Rond de school is er tijdelijk wel extra beveiliging. Van Vliet: „Dat hebben we vooral gedaan om de ouders gerust te stellen, zodat ze hun kinderen gewoon naar school kunnen brengen.”

Bron

Breng uw kinderen gewoon naar school, ouders, we willen niet dat zij de dupe worden van een terreurdreiging…
Eh?

Tuurlijk breng je kind gewoon naar school, straks ontploft er een bom?!
Nou én? Sorry als leerkracht, als directie heb je het beste voor met je leerlingen!
Gewoon naar school laten gaan als er een dreiging is? En dit zijn leerkrachten?
Je gaat naar school kind, maar je hebt vanaf vandaag 30 x meer kans om te sterven op je school.
En dit in Nederland nb… Zeer vreemde redenatie van deze school. Je gaat toch geen risico nemen met je kinderen?

Scholen negeren massaal zorgplicht

Scholen negeren massaal zorgplicht

tumblr_ni95uaqjWc1u6vqiyo1_500

Arianne Mantel en Jan Willem Navis

Scholen schuiven probleemleerlingen nog steeds op elkaar af. Daarmee leven schoolleiders de wet op de zorgplicht massaal niet na. Hoewel ze in het kader van het vorig jaar ingevoerde ’passend onderwijs’ zorgleerlingen meteen móéten inschrijven als ouders hun kind aanmelden, blijkt 90 procent dat niet te doen.

„Een ernstige en pijnlijke conclusie uit een peiling die wij hebben laten uitvoeren onder bijna 400 schooldirecteuren”, zegt voorzitter Petra van Haren van de Algemene Vereniging Schoolleiders (AVS). „We moeten de hand in eigen boezem steken; scholen pakken de handschoen niet op en sturen inderdaad ouders van het kastje naar de muur. De signalen die ouders afgeven, kloppen.

”In plaats van meteen inschrijven, voeren de scholen eerst een kennismakingsgesprek en wordt dan met een team bepaald of het kind op hun school wel goed en passend onderwijs kan krijgen. Vervolgens verwijzen veel scholen de ouders met een advies naar een andere school. „Dat doen ze met de beste bedoelingen overigens, want ze menen oprecht dat het zorgkind elders beter af is. Schoolleiders dénken dat ze goed met passend onderwijs bezig zijn door op deze wijze te handelen, maar dat zijn ze helaas niet. Het kind mag niet geweigerd worden. Onbedoeld voeren ze de wet niet uit”, licht Van Haren toe.

Bron

Scholen hebben er vaak geen zin in, dan moeten ze weer van alles regelen. Zo zwaar, waar men vroeger met één leerkracht klassen had van 30 kinderen, die men in zijn eentje gewoon aan kon, kinderen die allen anders waren, kan men tegenwoordig niets meer aan!

 DUO

Thuiszitters

tumblr_mgjcdnFkp81rmxiswo1_500

 

Het is vandaag, 24 juli 2015 precies op de dag af, vijf jaar geleden dat mijn zoon, wederom, maar nu dus voor een hele lange periode thuiszitter werd. Helaas was dit niet de eerste keer. De eerste keer vond plaats toen hij nog maar een kleutertje van net vier was. School was handelingsverlegen en gaf na twee weken schoolgang aan, slechts de ochtenden les te kunnen bieden. Een heel schooljaar volgde met slechts halve dagen onderwijs terwijl er geen zorg vanuit ambulante begeleiding kwam. In zijn tweede kleuterjaar werd hij tot twee maal toe een thuiszitter. Eerst een periode van “ziekmelding” omdat school hem ziek maakte. Dit duurde twee maanden. Hij moest van verkomen om na deze periode  weer een beetje naar school te durven gaan. Eenmaal zover, was hij niet meer welkom. Op een onbeschofte en tevens wettelijk onrechtmatige manier werd hij als 5 jarig kleutertje geschorst met als doel verwijdering. Vijf maanden thuis was het gevolg. En als ouder sta je machteloos tegenover het machtige onderwijssysteem dat eigenlijk faalt. Met als gevolg dat niet dit falende onderwijssysteem onder de loep wordt genomen, nee in Nederland leeft de gedachte dat wanneer een kind niet naar school kan, mag of wordt buitengesloten de ouder de schuldige is. De realiteit dat ouders hier debet aan zijn is zelden het geval is. Desondanks worden ouders bestookt door Jeugdzorg, AMK en Raad voor de Kinderbescherming met alle bijkomende stress van dien. Slecht voor het kind slecht voor de ouders en nog te vaak met een onder toezichtstelling of uit huis plaatsing tot gevolg. Nog meer schade voor het kind, ouders en gezin!

Waar ik jaren aan de tafel zat aan de kant van de hulpverlener omdat ik zelf werkzaam was in de jeugdzorg (o.a. thuislozen zorg en Medisch Kleuter Dagverblijf), kwam ik nu aan de andere kant van de tafel te zitten. Ik werd een van die kwetsbare ouders. Maar wel een die kennis had van de systemen en dat werd me niet in dank afgenomen door hulpverleningsland. Men koos voor de aanval en mijn strijd werd daardoor steeds sterker. Veel ouders zullen dit gevoel bij zichzelf herkennen. Als je kind onrecht aan wordt gedaan dan wordt je automatisch die leeuw of leeuwin met scherpe tanden en nagels.

Vanaf dat momentkwam ik twee keer in aanraking met het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK), nu AMHK (Advies en Meldpunt Kindermishandeling en Huiselijk geweld). In totaal werden er 5 meldingen van verwaarlozing door onkundige mensen gedaan met als doel hun eigen nalatigheid te verdoezelen. Je komt dan als ouder in de verdedigingspositie en met de bovenmatige zorg voor je kind blijft er te weinig energie over om deze personen/partijen via onze rechtswegen ter verantwoording  te roepen. Twee keer werd er uitgebreid onderzoek gedaan door de Raad voor de Kinderbescherming. Twee keer stond onze koffer maanden klaar  met paspoorten en creditcard. Advocaten en behandelaren waren hiervan op de hoogte en stonden achter mijn besluit.

We hebben de koffer alleen nodig gehad om bij te tanken na uitkomst van positief onderzoek. Telkenmale werd door de Raad voor de kinderbescherming een juist besluit genomen. Recht gedaan aan mijn zoon en ons gezin. Namelijk geen verdere stappen omdat ik aan alle noden van mijn zoon voldeed. Helaas zijn er veel ouders die dit niet te horen krijgen. En ik denk hun wanhoop te begrijpen.

Als 6 jarig mannetje liet ik mijn zoon opnemen voor kinderpsychiatrische dagbehandeling. Een stap die je niet zo makkelijk maakt als ouder. Maar het wierp wel vruchten af. Mijn zoon ging zich stapje voor stapje weer ontwikkelen. Schoolgang bleef erg moeilijk en ook de cluster 4 school die mijn zoon gemiddeld 1 ½ uur per dag bezocht was handelingsverlegen. Jeugdzorg weigerde extra zorg te indiceren, waardoor mijn zoon binnen het schoolse niet de juiste zorg kreeg waar hij wel recht op had. Met als gevolg dat hij zich intens onveilig voelde. Vanuit deze onveiligheid liep hij vrijwel dagelijks weg uit de klas. Dit werd niet gezien als noodkreet. Nee, integendeel. Mijn zoon werd opgesloten in een kamer. Terug naar het reguliere onderwijs was het meest wenselijke maar deze hadden zich in de periode van dagbehandeling verenigd en hielden de deuren systematisch dicht. Geen school voor mijn zoon.

Onze redding kwam…… Katinka Slump, toen nog advocaat. Nu ‘als onderwijsjurist in dienst van het recht op onderwijs’. Een goeroe op het gebied van onderwijsrecht en vol strijd voor de rechten van het kind met zijn/haar ouders. Zij stond mijn zoon en mij  bij in onze weg naar de rechtbank. Want ja, als je kind niet naar school gaat, dan krijg je als ouder een proces verbaal aan je broek. Daar strooien de Leerplichtambtenaren graag mee. Zoeken naar passende onderwijsoplossingen, maatwerk dus, komt nog vrijwel niet in hun vocabulaire voor. Gelukkig sta je niet dezelfde dag in de beklaagdenbank. Je proces moet eerst op de rol gezet worden bij de  rechtbank. In die tussentijd zet je je als ouder meer dan 100% in om wel passend onderwijs voor je kind te realiseren. Omdat bij ons in de omgeving de deuren tot het onderwijs hermetisch waren gesloten adviseerde Katinka om contact op te nemen met IVIO@School. Een particulier onderwijsinstituut dat afstandsonderwijs verzorgt en hier al decennia lang ervaring in heeft en ook hoog aangeschreven staat. Een kort mailtje was het en nog geen vijf minuten later werd ik teruggebeld door de toenmalig directeur Emil Roelofs. Wat een warme deken kreeg ik over mij heen. Eindelijk een partij die begreep wat mijn zoon en ik nodig hadden. Zo kon het dus ook!

Dankzij het particuliere afstandsonderwijs dat ik, ondanks dat ik een alleenstaand ouder ben met hoge zorgkosten, kon betalen lukte het mijn zoon om in groep 5 te starten. Een flinke inhaalslag moest worden gemaakt. Niet alleen didactisch en op kennisoverdracht, maar vooral op het weer zin krijgen in leren. Was hij dit in de voorgaande jaren verloren, na veel moeite en inzet is hij wel weer leergierig geworden. En… niet onbelangrijk; hij bleef op niveau, waarmee zijn kansen om wel in te kunnen stromen in het reguliere onderwijs, vergroot werden.

In het voorjaar van 2011 werd ik door een kantonrechter in Tilburg die nog geen 10 minuten aan onze zaak besteedde veroordeeld omdat ik in strijd zou handelen met de leerplichtwet. Kolder uiteraard, dus diezelfde middag nog naar Breda gereden om daar bij de rechtbank hoger beroep aan te tekenen. En ondanks deze veroordeling vond ik wel dat Nederland getuige moest zijn van deze Kafkaiaanse situatie dus hebben we meegewerkt aan televisieprogramma Uitgesproken VARA (http://www.npo.nl/uitgesproken/01-07-2011/VARA_101250002).

Vervolgens is het weer wachten om  je zaak op de rol bij de rechtbank te krijgen. Stressvolle maanden waarbij jeugdzorg, AMK en Raad voor de Kinderbescherming in mijn nek hijgden. Maar een jaar later in het voorjaar van 2012 mocht ik dan eindelijk mijn verhaal doen bij het Hof in Den Bosch. Met grote dank aan Katinka Slump. Met haar pleidooi “Gelukkig hebben kinderen ouders” (http://www.ouders.nl/artikelen/gelukkig-hebben-kinderen-ouders) en de dialoog die deze keer wel ontstond in de rechtszaal besloot het hof de zaak aan te houden en de leerplichtambtenaar en schoolbestuurder te horen als getuige. Dit was een welverdiend moment voor mij, die plaats vond in het najaar van 2012. De drie rechters en advocaat generaal (de aanklager vanuit het openbaar ministerie) lieten de getuigen alle hoeken en gaten van de rechtszaal zien. Het bracht nog geen passend onderwijs, maar ik werd vrijgesproken van iedere rechtsvervolging. Na deze uitspaak wilde leerplicht wel met mij en Katinka Slump om tafel. Het was inmiddels februari 2013!! Een zware delegatie; een medewerker onderwijs van de gemeente, een leerplichtambtenaar, een juriste van Ingrado (vereniging van leerplichtambtenaren), Katinka Slump en ik. Conclusie van de leerplichtambtenaar op het eind van het gesprek: “dit kind krijgen we nooit geplaatst”. Hiermee werd mijn zoon afgeschreven door de leerplichtambtenaar. Diep triest maar helaas wel onze werkelijkheid. Heeft mijn zoon even geluk dat hij niet door mij, Katinka Slump of zijn behandelaren werd afgeschreven. Boft dit kind even…. De leeuwin ontpopte zich verder.

Onverstoorbaar gingen wij door en ik werd steeds wijzer in Jeugdrecht en Onderwijs recht. Ik kwam erachter dat onze overheid met twee maten meet. Sommige kinderen mochten wel van onze overheid thuis afstandsonderwijs volgen onder toezicht van een school. Dit zijn de Miep Ziek contracten die ook via de media onder de aandacht werden gebracht (http://www.nrcreader.nl/artikel/1335/miep-is-ziek-thuisonderwijs-via-geheime-constructies) en waar wij ons steentje tot publicatie aan bijgedragen hebben. Mijn verzoek hierin werd door het ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen, zonder wikken of wegen zondermeer afgewezen. Te bizar voor woorden en door het gevoel van rechtsongelijkheid stond ik pal achter het besluit van Katinka Slump om deze contracten via de Wet Openbaar Bestuur openbaar te krijgen. Wederom een niet gemakkelijke weg, maar dit had wel als resultaat dat in februari  2015 de contracten openbaar zijn gemaakt.

(waarna men deze contracten ontbond helaas, dus niemand is er iets mee opgeschoten helaas)

In de tussentijd was ik in contact gekomen met een basisschool , dertig kilometer van huis, die bereid was zo’n Miep Ziek overeenkomst (Onderwijsovereenkomst op maat) met ons aan te gaan. Zou het dan nu eindelijk gaan lukken? Het leek erop, maar het doel dat we hadden gesteld, afstandsonderwijs met geleidelijke re-integratie in het schoolse kwam door tegenwerking van deze school niet van de grond. Ook de bekostiging van het afstandsonderwijs wilden ze niet meer dragen ondanks dat ze rijksbekostiging en een rugzak (LeerlingGebondenFinanciering)  voor mijn zoon ontvingen, waardoor mijn zoon dit voorjaar een thuiszittende thuiszitter werd en in zijn ontwikkeling stagneerde en afgleed. Natuurlijk word ik dan weer die leeuwin die haar tanden in alles zet. En soms laat dat helaas ook littekens achter, maar die strijdkracht heeft wel tot gevolg gehad dat ik uit mijn schulp ben gekropen, ik lak heb aan jeugdzorg, AMHK, gemeente en Raad voor de Kinderbescherming en heb gedurfd om weer mee te werken aan een artikel over ‘Een nieuwe schoolstrijd’ in het Nederlands Dagblad (http://www.ivioschool.nl/content/data/nieuws/Een_nieuwe_schoolstrijd.pdf). Altijd heb ik gedacht dat ik mijn zoon af moest schermen van de media en publiciteit, maar weet nu ook door ervaring en door ja te zeggen tegen de media die ook in staat is om objectief en zonder sensatie de thuiszitters problematiek in beeld te brengen, dat dit ook een meerwaarde kan betekenen.

Daarnaast heb ik via de mail contact gezocht met fractieleden van onze huidige regering die onderwijs in hun portefeuille hebben. Ik deed dit vlak voor de onderwijs debatten over de Wet passend onderwijs in dit voorjaar. Immers zij zijn onze volksvertegenwoordigers en door de juiste signalen uit het land te ontvangen kunnen zij een waardevolle bijdrage leveren aan wetsverandering die ten goede komt aan onze kinderen. Ik kreeg oprechte en betrokken reacties. Hierdoor werden mijn zoon en ik uitgenodigd voor radioprogramma EenVandaag op dinsdag 30 juni j.l. in Hilversum. Mijn thuiszitter heeft beleefd maar ook heel duidelijk zijn mening gegeven en ik hoop dat heel Nederland heeft geluisterd (http://www.radio1.nl/item/299231-Problemen+met+passend+onderwijs.html ). Na de uitzending direct de auto in op weg naar Den Haag naar het debat passend onderwijs. Een beleving voor een kind van 13 en de kers op de taart was het contact dat hij na afloop had met Tjitske Siderius (SP), Loes Ypma (PvdA) en staatssecretaris Sander Dekker (VVD). Deze laatste zegde toe om een persoonlijke positieve bijdrage te leveren om maatwerk, een combinatie van afstandsonderwijs en schoolonderwijs onder verantwoordelijkheid van een school, te bewerkstelligen voor mijn zoon.

Enkele dagen later werd ik als ouder uitgenodigd voor een gesprek samen met mijn huidige advocaat A. Wigger bij een school voor voortgezet onderwijs bij ons in de buurt. Dit voorjaar waren zij al bereid om mijn zoon als gastleerling toe te laten voor 1 vak. Wet en regelgeving hield hen tot dat moment tegen om mijn zoon ook daadwerkelijk in te schrijven en verantwoordelijk te worden voor zijn onderwijs, maar door al het netwerken in de media en bij bewindslieden willen ze mijn zoon met maatwerk voor het schooljaar 2015-2016 inschrijven en een onderwijskans geven. Zou het dan nu eindelijk……..?

Dit is zomaar één verhaal van één thuiszitter. En samen met mijn zoon zijn er duizenden verhalen in Nederland. Ieder verhaal is uniek en schrijnend. En elk verhaal is er één teveel. Achter ieder verhaal schuilt verdriet, onmacht, schaamte, strijd, angst ,isolatie en weinig tot gering toekomstperspectief. En dat terwijl ieder kind recht heeft op passend onderwijs en kansen op een zo optimale ontwikkeling. Die kansen worden onze kinderen ontnomen. Daarom het ouderinitiatief om op 1 oktober 2015 samen te komen op het Plein in den Haag om uit ons isolement te komen en onze kinderen zichtbaar te maken. Ieder kind dat weer onderwijs krijgt en dus ontwikkelingskansen krijgt is er één. Laten we onze krachten bundelen en samen sterk staan!! Doen jullie mee??? Komen jullie ook?

Juliëtte Mutsaers

http://thuiszitterstellen.nl/index.php/blogmenu